වැටත් නියරත් ගොයම් කා නම් කාට පවසම් ඒ අමාරුව
August 3, 2010 by Editor
Filed under Uncategorized
මීට සාර මසකට පෙර සිය කුඹූරේ බිත්තර වී වපුරන අතරේ ප්රසන්නගේ ප්රාර්ථනය වූයේ මේ කන්නයේ සරුසාර අස්වැන්නක් ලැබේවා යන්නයි. දිනගත වී පැළ ගොයම කිරි වැදී රන් කරළින් බිමට නැවෙන විට ප්රසන්නගේ සිතට දැනුනේ සතුටකි. ඉන් අනතුරුව ගොයම් කයියත් සමග එකතු වී රන් අස්වනු ගෙට ගන්නා විට ප්රසන්න අත් වින්දේ ඊටත් වඩා නිරාමිස ප්රීතියකි. එහෙත් අස්වැන්න විකුණූ විට ඒ සතුට හේදී ගියේය.
‘‘තිස්සේ පැල් රැුකලා අපි මේ කුඹූරු කළේ. ඒත් අස්වනු අරගෙන විකුණලා අපිට හම්බුණෙ සොච්චම් මුදලක්. ඒ සල්ලි ටික ආයෙමත් කුඹුරු කරන්න වැඩ ටික කර ගන්නත් මදි.’’ ප්රසන්න පවසන්නේ කළකිරීමෙනි. මහව කොහොඹකඩවල ගොවියෙකු තිස් හතර හැවිරිදි අබේසිංහ මුදියන්සේලාගේ ප්රසන්න සම්පත් පවසන්නේ මේ ප්රදේශයේ ගොවියන්ට සිය වී අස්වැන්නට නියමිත මිලක් නොලැබෙන බවයි.
‘‘මෙදා සැරේ වී කිලෝ එකකට අපිට ලැබුණෙ රුපියල් 21.50 ක් විතරයි. ඔක්කොම කුණු කොල්ලෙට අරන් ගියෙ. අපේ මහන්සිය ඔක්කොම වතුරේ ගියා.’’ දේව හැන්දිලාගේ සමරසේකර පැවසුවේය. සිය අස්වැන්නට නියමිත මිලක් නොලැබීම පිළිබද මේ ගොවියන්ට ඇත්තේ කළකිරීමකි.
‘‘අපි සමහර වෙලාවට ගොයම් කපන්න පිටින් කට්ටිය අරන් එනවා. එයාලට දවසකට කුලීත් ගෙවනවා. අන්තිමට අපිට කිසිම ලාබයකුත් නැහැ. වගකිවයුතු තැන්වලින් බලන්නෙත් නැහැ.’’ නගරයෙන් ඈත් ව ගොවිතැනෙහි යෙදෙන මේ වැසියන්ගේ නිෂ්පාදනයන්ට නියමිත මිලක් නොලැබීම ප්රශ්න රැසකට මුල් වී ඇති බව කොහොඹ කඩවල ග්රාම සේවක වන හිටිහාමි ආරච්චිගේ වීරසිංහ පවසන්නේය.
‘‘වී අස්වැන්න විතරක් නෙමෙයි මේ කාළේ තමයි දෙහි අස්වැන්න නෙළන්නෙත්. මෙහෙන්ම අරන් යන දෙහි කිලෝ එක දඹුල්ලේ රැුපියල් 80 ට විකුණනවා. අපෙන් අරන් යන්නෙ රැුපියල් තිහට’’ වීරසිංහ පැවසුවේය. අස්වැන්නට මිලක් නොලැබීම පමණක් නොවේ.
මහව ගොවි ප්රදේශ රැසකට ඇත්තෙ විසදුමක් පෙනෙන තෙක් මානයේ වත් නොමැති ගැටලූවකි. නිදහස් සාමකාමී ගම් වූ කොහොඹකඩවල, කෝන්වැව 2002 වසරේ හදිස්සියේ හෙල්ලී ගියේ අනාරාධිත සද්දන්තයන්ගේ කඩා වැදීමෙනි. ඉද හිට වල් අලියෙකු දුටු ඔවුන්ට මේ අමුත්තන්ගේ පැමිණීම මහත් විමතියටත් සතුටටත් හේතු වී තිබිණි. එහෙත් වැඩි දිනක් යන්නට මත්තෙන් ඒ සතුට හේදී යන පරිදි කරුණු කාරණා සිද්ධ වන්නට විය. වෙහෙස මහන්සියෙන් වගා කළ කුඔුරට හේනට පිවිසි මේ සද්දන්තයන් එක පැයට ගොවියාගේ මාස කිහිපයක වෑයම විනාශ කර දැමූහ.
‘‘දැන් ගමට අලි එන්න පටන් අරන් අවුරුදු පහක් විතර ඇති. එදා ඉදලම අපි පුදුම දුකක් විදින්නෙ’’ ප්රසන්න සම්පත් පැවසුවේය.‘‘ අපි පහුගිය කාළේ කවදාවත් ?ට ගෙදර නිදා ගත්තෙ නැහැ. හැමදාම අපි පැල් රකින්න යනවා. අලින්ගෙන් වගාවන් බේරා ගන්න ගමේ හැමෝම පුදුම මහන්සියක් දරන්නෙ.’’
‘‘ කිරි වැදුණ ගොයම් කන්න වල් අලි ? තිස්සේ කුඹුරු වලට පනිනවා. සමහර දවස් වලදි දවල් දෙක තුන වෙනකොටත් අලි මෙහෙ සැරිසරනවා. තනියම එළියට පහළියට යන්න බයයි’’ කෝන් වැව දීපානි කුමුදුනි පැවසුවාය. මහව ප්රදේශයට විශාල හිරිහැරයක් වී ඇති වල් අලි ගැටලූවට ස්ථීර පිළියමක් නොමැති වීම හේතුවෙන් මෙහි වැසියන් දැඩි ලෙස පීඩාවට පත්ව සිටී.
‘‘අපි අලින්ගෙන් අපේ ගොවිතැනත් පරිස්සම් කර ගන්න ඕන. ඊට පස්සෙ ඒවට නියම මිලක් ලැබෙන්නෙත් නැහැ. අපි අද කබලෙන් ලිපට වැටුණා වගේ’’ කොහොඹකඩවල ග්රාම සේවක වීරසිංහ පැවසුවේය. ගම්වැසියන් පවසන පරිදි වල් අලින්ගේ හිරිහැරය වළක්වාගැනීමට රජයෙන් කිසිදු පියවරක් මේ වන තෙක් ගෙන නොමැත.
War Over, But Women Wage Battle For Survival
July 26, 2010 by amantha
Filed under English, Featured, Uncategorized
VAHARAI, Sri Lanka, July 25 (IPS) – It was a typically hot, humid day in this eastern coastal village. The sun burned down from a cloudless sky, roasting the skin as an angry sea breeze swatted the faces of the few foolish enough to venture out onto the deserted main road that runs through town.
But it was far from a typical day for some 100 people who sat, waiting patiently by the side of the road in front of the main government office here in Vaharai, some 65 kilometres north-west of Batticaloa.
Most of them were women of a diverse mix of ages. Some mothers cradled their children, gently soothing young nerves frayed by the smouldering sun. Seeking shelter under a large tree, they clutched forms – filled only minutes before – as they awaited their turn to meet the divisional secretary, the top government official in Vaharai.
“I have to get these documents cleared so that I have some kind of ownership to the land I live in,” said Navunad Sudha, a 29-year-old mother. “We also have to register here before we can move about easily.”
Sudha’s story is typical of many in Sri Lanka’s east, which along with the north are where many of the Tamil minority live, and are the areas most affected by the separatist war waged by the Tamil Tigers.
It is only now that people like Suhda feel they can breathe easy, after the war ended more than a year ago.
With her family and then five-year-old son, Sudha fled her home in the middle of 2008, when Sri Lankan government forces began their final, decisive push into areas in the north and east controlled by the Liberation Tigers of Tamil Eelam (LTTE). After months of running and near-death horrors, she finally crossed the battlefront and moved to safety behind the government line in May 2009. Just two days after her escape, the military crushed the Tigers.
Civilians like Sudha bore the brunt of the LTTE’s conflict with successive Sri Lankan governments since the early 1980s, demanding a separate Tamil homeland.
But even after the end of the war, the battle for survival continues for many women here.
Most of the available work here, especially in construction of buildings, clearing of jungles, fishing and farming, is almost exclusively male- dominated. To make matters worse, many women are struggling to cope with having to head the household after losing their husbands and sons – the traditional breadwinners in this patriarchal society – to the war.
Sudha was born in the village of Kadiraveli just north of Vaharai, but fell in love with a man from northern Jaffna. They married, moved to the north, and finally settled in Puhtukkuddyiruppu – a Tiger stronghold for over a decade before government forces wrested control last year.
Sudha had no say when her husband joined the LTTE. He fought with them, Sudha admits, but left the movement years before the final bout of fighting erupted in mid-2007.
After crossing over to government-held areas, Sudha’s husband was arrested for possible links with the Tigers, and is still in detention. “I have written to ministers, to the ICRC (International Committee of the Red Cross) and to others with this, but so far I have not heard anything,” she said.
While trying to convince authorities that her husband is a family man and not a hardcore separatist, Sudha also has to make a living. She returned to her native Vaharai and has set up small sewing business. “I have had to pawn all my jewellery. I’m trying to get a loan or a grant to start a small boutique,” Sudha said.
Sudha’s woes are far too common among women in the war-affected areas. In Pillumalai, about 80 km from Vaharai, 20-year-old Sarojadevi Ramanathan is trying her level best to put the past behind and begin anew – an uphill battle, given that her life was at a standstill for two years beginning mid- 2006.
At that time, Sri Lankan forces had begun launching large-scale, sustained military forays into areas held by the Tigers in the eastern province of Sri Lanka. The Tigers – notorious for forced conscription of underage civilians – were desperate for new recruits.
At 16, Ramanathan would have been a perfect choice for the Tigers, so her parents took the drastic decision of never letting their daughter out their sight. The young girl stopped attending school and spent most of her life indoors. “That was the only way they could save me from being conscripted,” she said.
The family fled the fighting in early 2007 and returned about a year later. But now, Ramanathan finds herself in limbo. Too old for school, too young and inexperienced for any other job, she is still stuck mostly at home. “What can I do? I can’t help my father who is a fisherman, so I help my mother in the kitchen,” she said.
Marriage might appear to be her best bet, but there is no guarantee that life will become easier.
There are hardly any jobs to speak of here, and even less for women. Ramanathan’s neighbour, 18-year-old Ravindranathan Valarmadu, earns about 17 U.S. dollars a month, working six days a week at a milk collection centre. “This is the only job I could find,” she said.
GSP plus: some misunderstandings and understandings
June 30, 2010 by Editor
Filed under Uncategorized
The European Commission (EC) introduced a Generalised Scheme of Tariff Preferences (GSP) in 2003 for low and middle-income countries to mitigate the impact of the removal of quotas in 2001 for garments exports to the European Union (EU) countries. While the least developed countries had duty free access to the EU markets, middle-income countries like Sri Lanka had a very low tariff barrier under the GSP. By mid-2005 the EC introduced a new GSP plus (GSP+) to contribute to poverty reduction, promote ‘sustainable development’ and ‘good governance’ in low and middle-income countries, which afforded duty free access for circa 6,400 goods to the EU markets (see the regulation European Council No.980/2005 of June 27, 2005). The least developed countries were afforded duty free access for 7,200 goods. In 2008 there were fourteen GSP+ beneficiary countries. The GSP+ scheme is renewable every three years.
Three core objectives of the GSP+ are poverty reduction, promotion of ‘sustainable development’ and ‘good governance’ in beneficiary countries. Though what ‘good governance’ specifically means is defined clearly (ratification and effective implementation of 16 core conventions on human and labour rights and ratification and implementation of 11 conventions on good governance and environment), what constitutes ‘sustainable development’ is defined loosely as meeting the Millennium Development Goals set in 2000 and the Johannesburg declaration of 2002.
Fundamentally, the GSP+ scheme is an incentive scheme and NOT a conditionality to get access to the markets of the member countries of the EU. Unfortunately, some people mistakenly argue that the eligibility criteria set for the GSP+ scheme by the EC are conditionalities and therefore non-tariff barriers. The EC has not violated any WTO rules of trade by setting eligibility criteria for the GSP+ scheme. The issue is not access to markets but DUTY FREE access to markets, which is a privilege and NOT a right and entirely a prerogative of the EC. Thus, countries cannot demand the privileges of GSP+ scheme, but could make a request through an application process which includes an undertaking to fulfill
the eligibility criteria.
There are several countries queuing-up to get into the GSP+ scheme and thereby gain duty free access to their exports to the EU markets. Therefore, the EC is duty bound to enforce the eligibility criteria in order to be fair by all applicants. Suppose one (or more) country is
exempted from certain eligibility criterion/criteria, then there could be demands from other countries those do not fulfill the eligibility criteria (such as China), in which case the objectives of the GSP+ scheme would be lost. In certain instances the United States and the EU have had trade deals with countries like China without any non-trade or non-economic conditions (like labour/human rights and governance) because of reciprocity (i.e. those are bilateral trade concessions). That is, such trade deals are reciprocal whereby both trading partners agree on preferential access to each other’s markets. However, the GSP+ scheme is non-reciprocal (i.e. beneficiary countries need not provide duty free access to goods from EU countries in return for duty free access to their goods in EU markets) and therefore EC has the moral and legal right to lay down eligibility criteria to make avail of this one-sided concession (unilateral trade concession).
Further, GSP+ scheme did result in loss of market for same or similar products produced by member countries of the EU. Loss of market for locally produced goods also means loss of employment to the nationals of EU countries. In fact, there is a strong lobby against the schemes such as the GSP+ by the European trade unions because of the loss of jobs resulting from import of cheap goods from the developing world. Therefore, the EC should be 2 able to justify to its citizens that granting of duty free access under the GSP+ scheme to developing countries would be beneficial to the citizens of the beneficiary countries, especially the marginalised labour and the poor, and therefore worth the losses incurred by
the domestic labour.
Moreover, the eligibility criteria of the GSP+ scheme are meant to benefit the citizens of the beneficiary countries and not the citizens of the EU. Therefore, how come a democratic government object to the eligibility criteria of the GSP+ scheme that are meant to benefit its
own citizens? Every game in sports has rules and all the teams that participate in different games agree to abide by the respective rules. Any team or member/s of the team violating any rules of the game could be expelled from the game. Therefore, no team or member of a team could
morally or legally argue that it has been unfairly treated by the game referee because of its expulsion due to violation of the rule/s of the game.
Similarly, markets do have rules and regulations in order to foster fair play (perfect competition) and prevent anti-competitive and unfair practices. Under preferential and free trade agreements there is a conditionality called “rules of origin”. There is usually a requirement that at least a certain proportion of the value added of any product should accrue from the country of origin. That is, any product that is exported from one country to another should have a minimum value addition in the country of origin in order to be eligible to get concessional (preferential) duty or duty free access to its partner country. No country could cry foul if its goods have been barred from obtaining the privilege of concessional duty or duty free access to foreign market/s due to violation of the rules of origin conditionality.
The same analogy applies to the GSP+ scheme as well. In fact, currently the biggest threat to Sri Lanka’s exports is not the suspension or withdrawal of the duty free access to the EU markets under the GSP+ scheme. Deliberate or intentional overvaluation of the rupee due to the myopic exchange rate management policy of the Central Bank is the biggest threat facing exports from Sri Lanka. In pursuit of building up the
foreign exchange reserve of the country the Central Bank of Sri Lanka has resorted to wanton short-term international private capital market borrowings in the past few years (since 2006). In order to keep the amount of repayment of these short-term loans low, the
rupee is prevented from depreciating (according to the market forces) through purchase of foreign currency by the Central Bank in the open market. Instead of correcting its own policy mistakes it has become a national sport for the present Sri Lankan government to evoke the bogey of foreign conspiracy against Sri Lanka on issues of critical importance to its citizens. This note of clarification should not be misconstrued as
batting for the European Commission; rather the author is batting for the hapless citizens of Sri Lanka who are misled by various interest groups.
Muttukrishna Sarvananthan Ph.D.
සිරසට පහර දීම මාධ්ය මර්දනය කිරීමක්
March 23, 2010 by Editor
Filed under Uncategorized
කොළඹ බ්රේබ්රූක් වීදියේ පිහිටි සිරස ප්රවෘත්ති අංශයට ඊයේ සවස එල්ල වූ මැර ප්රහාරය සම්බන්ධයෙන් මේ වන විටත් විවිධ අදහස් ප්රකාශ වෙමින් පවතී. මහරාජා ආයතනයට අයත් යර්ස් එෆ් එම් ආයතනය මඟින් අප්රෙල් 24 වැනිදා ලෝක ප්රසිද්ධ ගායක ඒකෝන් ති්රයම්ප් ලංකාවට ගෙන්වීමට විරෝධය පා මෙම පහර දීම සිදු කළ බව සමහරෙක් ප්රකාශ කරති. ඒ කෙසේ වූවත් මෙම පහර දීම මාධ්ය මර්දනය කිරීම සදහා සිතා මතා සිදු කළ පහර දීමක් බව සමහරෙක් ප්රකාශ කරති.
‘‘ඇත්ත වශයෙන්ම මෙය කිසිසේත්ම හුදකලා වූ සිදු වීමක් කියලා කියන්න බැහැ. ඊයේ සිදුවීම සම්බන්ධයෙන් විවිධ කතා පැවසුවත් ඇත්ත වශයෙන්ම මෙය මාධ්ය මර්දනය කිරීමක්. දිගින් දිගටම මාධ්ය මර්දනය සිදු වෙනවා. සිරස ආයතනයට එල්ල වුණු පළවෙනි මැර ප්රහාරය මෙය නොවෙයි. 2009 වසරේ ජනවාරී මාසයේදීත් ප්රහාරයක් එල්ල වුණා. එහෙත් තවමත් මේ දෙවල් වලට එරෙහි නීතිමය අකාරයෙන් විධිමත් පියවර අරගෙන නැහැ.’’ නිදහස් මාධ්ය ව්යාපාරයේ කැඳවුම්කරු වන සුනිල් ජයසේකර ප්රකාශ කළේය.
ඔහු පවසන අකාරයට ආණ්ඩුව සිතා මතා මාධ්ය මර්දනයේ කිරීමේ ක්රීයාවලියක නිරතව සිටී. පසුගිය කාලවකවානුව දෙස බැලූ විටි එ සඳහා පැහැදිලි උදාහරණ ඇත.
‘‘මේ අවස්ථාවේදී වත් ආණ්ඩුව සාධාරණ පියවරක් නොගන්නේ නම් එය මේ රටේ මාධ්ය නිදහස විනාශ කිරීමක්.’’ ජයසේකර පැවසුවේය.
එ්කෝන් ත්රියම්ප් ලංකාවට ගෙන්වීමට එරෙහිව පිරිස් විරෝධය පෑමට එක්කාසු වීම සතුටට කාරණයක් වුවද මේ අකාරයෙන් පහර දීම කිසිසෙත් අනුමත කළ නොහැකි බව හෑගොඩ විපස්සී හිමියන් අවධාරණය කළහ.
‘‘යම් අකාරයට යම් පුද්ගලයෙකුට හෝ ආයතනයකට කිසිදු කාරණයක් මත පහාරයක් එල්ල කිරීම පිළිගත නොහැකි කාරණයක්. එකෝන් ගායකයා ලංකාවට ගෙන්වීම සම්බන්ධව සිරස ආයතනයට දෙපාරක් සිතිය යුතුව තිබුණා.ලංකාව කියන්නේ බෞද්ධ සංස්කෘතියක් තිබෙන රටක්. එහෙත් මේ කිසි දෙයක් සිරස ආයතනයට පහර දීමට හේතුවක් නොවෙයි. එකෝන් ගෙන්වීමට එරෙහි විය යුත්තේ සාමකාමී ආකාරයෙන් විරෝධතා දැක්වීමෙන්’’ විපස්සී හිමියෝ පැවසූහ.
එකෝන් ගෙන්වීමට විරෝධය පෑමට මීට වඩා ශක්තිමත් වැඩ පිළිවෙළක් ලංකාවාසීන් විසින් ක්රියාත්මක කළ යුතුව ඇතැයි විපස්සී හිමියෝ පැවසූහ.
‘‘ පසුගිය කාළයේ සිරස මාධ්ය ආයතනයට සහ එහි මාධ්යවේදීන්ට තම රාජකාරී කටයුතු කිරීමට බාධා වුණා. විශේෂයෙන්ම කැළණිය ප්රදේශයේ එක්තරා ඇමතිවරයෙකුගෙන් විශාල බාධා කිරීම් සිදු වුණා. මේ සිදු වීම් සම්බන්ධව පැහැදිලිවම නීතිය ක්රියාත්මක වුණේ නැහැ. එහෙත් මේ අවස්ථාවේදීවත් නීතිය නිසි පරිදි ක්රියාත්මක විය යුතුයි.’’ වෘත්තීය පත්රකලා වේදීන්ගේ සංගමයේ ලේකම් ලසන්ත රුහුණගේ ප්රකාශ කළේය.
Very low voting in Kilinochchi during early hours
January 26, 2010 by Editor
Filed under Uncategorized
Polling was extremely low in Kilinochchi in the early hours of the morning, reporters on the ground said.
The Kilinochchi Central College premises is being used as a large cluster booth but there was hardly any voting to talk of in the morning. By 11.00 am only 1 out of 1125 registered voters from the Dharmapuram division had voted, from Vattackachchi only 10 out 1663 had voted, according to officials the college.
Reporters said that people were not provided with adequate transport to travel to booths and many were seen waiting on the road. They said voters and officials also lacked clear information on voting procedures for the newly resettled. Compared to the south, and the rest of the country, there was almost no sign of a hard-fought election except for the polling booths, the officials and the few monitors moving about.
Meanwhile in Jaffna reports said that voting was around 40 per cent. There were reports of tyres being burnt on the road but observers said that police has moved quickly to remove them. In the early morning hours five explosions were heard in the Nallur area. They are suspected to be grenade explosions but no injuries were reported.
Photo credits MelG100
පස් වසක් ගෙවී යන සුනාමි
December 24, 2009 by Editor
Filed under Uncategorized, memories
