අපි තාමත් අපායක ඉන්නවා වගේ

Five Years After the Tragedy –        Life in Hell

සුනාමිය කාටත් පොදු ආකාරයට බලපෑම් කළ බව සැවොම දන්නා කරුණකි. නමුදු මෙකී විපතෙන් පිඩනයට පත් ජනතාව හට ලැබුණා වූ ආධාර පිළිබදව සෑහීමකට පත් විය නොහැකි බවයි. වලහන්දූව සුනාමි ගම්මානයේ ජීවත් වන සුනාම් අවතැන් වූවන් පවසන්නේ .

‘‘සුනාමිය ආවේ කාටත් එක විදියට අඩුවෙන් වැඩියෙන් කියලා වෙන් කරගෙන ආවේ නැහැ. ඉතින් ඇයි කොටසකට හොදට සලකලා අපිට මේ විදියට සළකන්නේ. අපි ඉස්සර හොදට හිටිය මිනිස්සු. දැන් මේ කන්ද උඩට වෙලා ඉන්නවා.’’ සුනාමි ගම්මානයේ තිළිණි මොහොට්ටි පැවසුවාය.

ඔවුන් ජීවත් වන නව පරිසරය පිළිබඳ සෑහීමකට පත් නොවෙන්නට හේතු වී ඇත්තේ පොදු පහසුකම් කිසිවක් ඔවුනට නිසි අයුරින් නොලැබීම  නිසාවෙනි.  කුඩා දරුවන්ට පයින් කිලෝමීටර් තුනකට වඩා පාසල් යාමට  සිදු වී ඇති බවයි ඇය පවසන්නේ.

‘‘ටවුමට යන්න ගොඩක් දුරයි.බස් එක තියෙන්නේ වෙලාවට. මොනවා හරි හදිස්සියක් වුණොත් අපි ගොඩක් අමාරුවෙන් තමයි ටවුමට යන්නේ. මේ ගෙවල් වලත් පිළිවෙළක් නැහැ. කන්දක් මුදුනක වගේ හදලා තියෙන්නේ. ඒ නිසා වහින කාලෙට ගොඩක් කරදරයි.’’ මොහොට්ටි පැවසුවාය.

උපන්  කාලයේ පටන් නගරයේ හැදී වැඩුණ පුද්ගලයින්ට  කිලෝමීටර් ගණනක් ඈතින් ජීවත් වීම කඨෝර බව කිව යුතු කරුණක් නොවේ. මේ පුද්ගලයින් වදවන්නේ  තමන්ගේ දරු පරපුර වෙනුවෙන් බව සැඟවිය යුතු කරුණක් නෙවෙයි.

‘‘ළමයි උදේම පයින් යනවා. හවසටත් පයින් එනවා. වැස්ස කාලේට වැව ගලද්දී ළමයින්ට ඉස්කෝලේ යන්න විදියක් නැහැ. ඒ වගේම වහිද්දී උලුවහලෙ අස්සෙන් වැහි බිංදු වැටෙනවා. කුඩා දරුවන්ට හැමදාම ලෙඩ’’.මොහොට්ටි පැවසුවාය.

පොදු ප‍්‍රවාහන පහසුකම් මෙන්ම සනීපාරක්ෂක ගැටලු රාශියකටද තමන්ට මුහුණ දීමට සිදු වී ඇති බවයි ජීවන්ත එදිරිසිංහ පවසන්නේ.

‘‘ගෙවල් පහකට එක වැසිකිලි වළක් විතරයි තියෙන්නේ. වහිද්දී මේ ඔක්කෝම පිටාර ගලනවා. උඩ තියෙන ගෙවල් වල ඒවා පහලට ගලාගෙන එනවා. අපායක ඉන්නවා වගෙයි දැනෙන්නේ.’’එදිරිසිංහ පැවසුවේය.

ගාල්ල නගරයේ සිට කිලෝමීටර් දහයක් පමණ අභ්‍යන්තරයට වන්නට තිබෙන මෙම ගම්මානයේ විදුලිය තිබුණද වීදි ලාම්පු සවි නොකිරීම නිසා රාතී‍්‍ර කාලයේ රැුකියාවට යන හා රැකියාවට ගොස් පැමිණෙන ජනතාවට අපහසුතාවයට  පත්වීමට සිදු වී ඇත.

‘‘ටවුමේ හිටිය අපිව මෙහෙට ගෙනත් දාලා ඒ අය හිතාගෙන ඉන්නේ ඒ අයගේ වගකීම ඉවරයි කියලා. අපි වහින වෙලාවට කොසු මිටෙන් වහල හදාගෙන තමයි ඉන්නේ ඒත් උඩින් එන වතුරයි වටෙන් එන වතුරයි ඔක්කෝම ගෙවල් ඇතුලේ. අව්ව වෙලාවට රස්නෙයි.’’ ලතා ඒකනායක පැවසුවාය.

‘‘ලෑලි ගෙයක හිටිය අපිට මේ ගෙවල් ලැබුණ එක ගොඩක් ලොකු දෙයක් තමයි. අඩුපාඩු ගොඬේ ජීවත් වෙද්දී හිතෙනවා හිටිය තැනම හිටියනම් හොදයි කියලා. මවා පෑමක් කරලා අපිව රවැට්ටුව එක කළේ ’’. ඒකනායක පැවසුවාය.

මොවුන් හම්බ කර ගන්නා දෙයින් සැහීමකට පත් වුවද ඔවුනගේ එදිනෙදා ජීවිතයේ අවශ්‍යතා සඳහා එම මුදල් යෙදවීම තුළින් ඔවුනට ඉතිරි කිරීමට කිසිවක් ඉතිරි නොවන වග ඉනෝකා ප‍්‍රියදර්ශණී පැවසුවාය.

‘‘ගෙවල් පහකට එක වැසිකිලි වළක් විතරයි තියෙන්නේ. වහිද්දී මේ ඔක්කෝම පිටාර ගලනවා. උඩ තියෙන ගෙවල් වල ඒවා පහළට ගලාගෙන එනවා. අපායක ඉන්නවා වගෙයි දැනෙන්නේ.’’එදිරිසිංහ පැවසුවේය.

කෙසේ වුවද මේ ලැබුන දෙයින් සෑහිමකට පත්වෙන පිරිසක්ද මෙම ගම්මානයේ සිටිනා බව දක්නට හැක. එයට හොදම උදාහරණය වන්නේ එල්.බී සරත්ය. සරත්ට ලැබුන නිවසේ මුලුතැන් ගෙයක් නොතිබුණ නිසාවෙන් ඔහු තමන්ගේ මුලුතැන්ගෙය සිමෙන්තියෙන් තනිවම නිර්මාණය කර ගැනීමට පියවර ගත්තේය. ඔහුගේ රැකියාව ලෙස ඔහු නැව්වල මළ ඉවත්කිරීම සිදු කරන අතර දරුවන්ගේ අධ්‍යාපන කටයුතු සඳහා දරුවන් ඔහුගේ බිරිදගේ මහ ගෙදර නවත්වා ඇත.

‘‘අපි හිටිය තැන හිටියා නම් අපට මේ ටිකත් නැහැ. අපි මෙහෙ සතුටින් ඉන්නවා.’’ සරත් පැවසු‍වේය.

The tsunami displaced in the Walahanduwa tsunami village says the relief aid provided to them following the tragedy was insufficient. These tsunami displaced say they are faced with many difficulties due to the lack of basic facilities. The lack of proper transport facilities and sanitary systems are key among the issues faced by these people. However, they note that receiving the houses they currently live in instead of temporary shelters built out of wood was a blessing in itself.