සොඳුරු වසන්තෙ නිමල පැතුම ඔබ
වසන්ත කුමාරි සිය සැමියාගේ දෑස දෙස බැලූවේ මහත් සැනසීමෙනි. ජීවිතයේ ගෙවී ගිය අසීරුම දවස්වල වසන්තිගේ ජීවිතයේ එකම සැනසීම වූයේ වසන්තන්ය. ඔවුගේ අරහිසට වාරු දී ජීවිතයේ බර දරා ගන්නට වසන්ති දුටු සිහිනය දැන් සැබෑ වී තිබේ. සියල්ල අහිමි වෙද්දී තමන් ලද එකම සැනසීම වූයේ වසනතන්ගේ සෙනෙහස පමණකැයි වසන්තිට සිතුණාය. අවසානය සතුටු සහ ගත ලෙස නිමා වීම වසන්තිගේ අපමණ සතුටට හේතු වී තිබේ. සිය නිවස ඉදිරිපිටින් දිවෙන එ 9 මාවත දිගේ සැමියා සමඟ නිදහසේ ඇවිද යන්නට වසන්තීට හැකිව තිබේ.
යුද්ධය නිමා වීමෙන් අනතුරුව වසන්තිලාට නිදහසේ ජීවත් වීමට ඉඩ ප්රස්ථා දැන් සැළසී ඇත. විසි එක් වියැති වසන්ති මින් මාස කිහිපයකට පෙර සිටියේ මැණික්ෆාම් රාමනාදන් අවතැන් කඳවුරේය. නැවත පදිංචි කිරීමෙන් අනතුරුව වසන්තිලාට සිය උපන් ගම් බිම් වෙත පැමිණීමට අවස්ථාව හිමි විය.
කිළිනොච්චිය පුර්සන්ධි පුලියන්කුලම් ගම්මානයේදී වසන්ති කුමාරි කනගේශ්වරී උපත ලබන්නේ යුධ බිය දෝතින් උරුම කරගනිමිනි. කුරිරු යුද්ධය මධ්යයේ ඇති තරම් අම්මාගෙත් අප්පාගෙත් සෙනෙහස ලබන්නට ඇයට වාසනාවක් ලැබුණේ නැත. වෙඩි හඩින් බෝම්බ බියෙන් වරෙක ඇය මුවැත්තියක සේ තැතිගත්තාය. එහෙත් ඉන් මිදි පලා යාමට ඇයට හැකි වූයේ නැත. කාලය වසන්තිලාට බොහෝ දෑ අහිමි කරමින් ගෙවී ගියේය. යුද්ධය නිමා වූයේ වසන්තිලාට උන් හිටි තැන් සහ සමීපතමයන් අහිමි කරමිනි.
‘‘යුද්දෙ වැඩි වෙන්න වැඩි වෙන්න අපි හිටියේ පුදුම බයකින්. එ දවස් වල නිදාගන්න හම්බුණේ නැහැ. එක තැනක ඉදගෙන කෑම ටිකක් කන්න හම්බුණේ නැහැ.’’ වසන්ති ගෙවී ගිය අතීතය සිහිපත් කරන්නේ වේදනාවෙනි.
‘‘ එදා දෙපැත්තෙන්ම ගහ ගන්නවා. අපි පණ බයේ හිටියෙ. දුවා ගන්නවත් තැනක් තිබුණේ නැහැ. මමයි මල්ලියි ගුලි වෙලා හිටියා. අම්මයි අප්පත් බයෙන් හිටියෙ. එක පාරටම අපේ ගේ ඉස්සරහ පාරට ආටියක් වැටුණා. අපි හිතුවේ ඉවරයි කියලා. ටිකකින් සද්දෙ නැති වුණා. ආයෙමත් ගහගන්න පටන් ගත්තා. අප්පා ටිකකට එළියට ගියා මොකද වෙන්නෙ බලන්න. එ ගියා ගියාමයි අප්පා කවදාවත් අපි අතරට ආවේ නෑ.’’ වසන්තිගේ කොපුල් රා කඳුථ ගලා ගියේය. නිවසින් පිටතට ගිය වසන්තිගේ පියා ෂෙල් වෙඩි ප්රහාරයකට ලක්ව අවසන් ගමන් ගොස් තිබුණේය. සිය පියාගේ නිසල දේහය දෙස බලා වැලපෙන්නට වසන්තිටත් ඇගේ අම්මාටත් මල්ලීටත් හැකි වූයේ නැත. අඩුම කුඩුම පොදි බැඳ ගත් ඔවුන්ගේ ඊලග නවාතැන වූයේ සෙට්ටිකුලම රාමනාදන් අවතැන්
කඳවුරයි.
‘‘ අප්පගේ මළගේ වැඩ කටයුතු කරන්නවත් අපට හම්බවුණේ නැහැ. පණ බයේ හිටපු අපි හමුදාවෙන් රාමනාදන් කෑම්ප් එකට ගෙනත් දැම්මා.’’ එතැන් පටන් ඔවුන්ගේ ජීවතය ගෙවුණේ මැණික්ෆාම් අවතැන් කඳවුරේය. අප්පා නොමැති දරුවන්ගේ ජීවිත සුවපත් කරන්නට වසන්තිලාගේ අම්මාට හැකි වූයේ නැත. හිරිමල් යෞවනයේ පසුවූ වසන්තිගේ ඕනෑ එපාකම් පිරිමසන්නට නොහැකි වූ තැන වසන්තිලාගේ අම්මා කඳුථ සැලූවාය.
‘‘කඳවුර හොඳයි. හමුදාවෙන් අපිට ගොඩක් හොඳින් සැලකුවා. එත් අපිට ලොකු නිදහසක් තිබුණේ නැහැ. අපිත් එළියට ඇවිත් ඇවිදින්න ගොඩක් ආසාවෙන් හිටියේ. මල්ලිත් පොඩි ළමයෙක්. එයාට එහෙ හරියට සෙල්ලම් කරන්නවත් තැනක් තිබුණේ නැහැ.’’ වසන්ති පැවසුවාය. ලස්සණට අදින්න පළදින්න වසන්තිට උවමනාව තිබුණද එ සඳහා සම්පත් තිබුණේ නැත. රජයෙන් හා ඉද හිට වෙනත් ආයතන වලින් ලැබෙන අධාරයක් විනා ඔවුන්ට වෙනත් දෙයක් ලැබුණේ නැත. කඳවුරේ දෙනෝ දාහක් මැද්දේ සිටි ඔවුන්ගේ ජීවිතයට මහා සැපක් ලැබුණේ නැත. අවම සනීපාරක්ෂක පහසුකම් මධ්යයේ ජීවත් වූ වසන්තිට වරෙක දෑසට කඳුථ නැගුණේ සිය අසරණකම සිහිපත් වීමෙනි.
එහෙත් කඳවුරේ ගෙවුණ කාලය වසන්තිගේ ජීවිතය වෙනස් කරන්නට සමත් වූයේය. හා හා පුරා කියා වසන්තිගේ ජීවිතයට වසන්තය පැමිණියේ අවතැන්
කඳවුරේදීය. අම්මාත් මල්ලීටත් පමණක් සීමා වූ වසන්තිගේ ලෝකය තවකෙකුට විවිර වූයේ නිරායාසයෙනි. ඔහු වසන්තිගේ ලෝකයට වසන්තය රැුගෙන ආ කුමාරයා වුවද සැබැවින්ම ඔහුත් රාමනාදන් කඳවුරේ කාත් කවුරුත් නොමැතිව ජීවත් වූ අවතැන් වූවෙකි. වසන්තන් කුමාර් වේලායුදන් වූ ඔහු කුඩා කල සිටම වසන්තිව දැන හදුනාගෙන සිටියෙකි. යුද්ධය අතරතුරේ අවතැන් කඳවුරේදී ලත් එකම අස්වැසිල්ලෙන් වසන්තිගේ හදවත දිනා ගැනිමට ඔහුට හැකි විය.
මල් ගොමු තුරු ලිය හෝ සිනමා ශාලා මැද්දෙ නොව වසන්තිටත් වසන්තටත් ආදරය කරන්නට සිදුව තිබුණේ කටු කම්බි හා තුවක්කු දෑතේ දරා එහා මෙහා ඇවිදන් යන හමුදා සෙබථන් මධ්යයේය. වරෙක මේ සියල්ලම මධ්යයේ වසන්තගේ උණුසුම සොයා ඔහුත් සමඟ කඳවුරෙන් පැනයන්නට ඇයට සිතිණි. කඳවුරේදී ඔවුන්ගේ ආදරයට සීමා මායිම් බැඳුණෙ නිරායාසයෙනි. වචනයක් දෙකක් කතා කරන්නටත් නෙත් කොණින් පාන ඉඟි බිගි වලින් ඇයට සැනසෙන්නට සිදු විය.
‘‘මම කඳවුරේ ඉන්න කොට හිතුවේ එක දෙයයි. එ කවදා හරි දේ යුද්ධෙ ඉවර වෙලා අපිට නිදහස් ලෝකෙකට යන්න ලැබෙන්න කියලා.’’ වසන්තන් සමඟ එක වහලක් යටට වන්නට වසන්තන්ගේ දරුවන්ට අම්මා වන්නට වසන්ති සිහින දැක්කාය. එහෙත් ඇයගේ සිහිනය සැබෑ වූයේ හෙමිහිටය. යුද්ධය අවසාන වුවද තවත් කලක් ඔවුන්ට අවතැන් කඳවුරේ රැඳී සිටින්නට සිදු වූයේ වසන්තිලාලේ ජන්ම භූමියේ ත්රස්තවාදීන් විසින් බිම් බෝම්බ වළ දමා තිබූ නිසාය. එහෙත් දෙදහස් දහය වසර ආරම්භයේදී වසන්තිලාගේ උපන් ගමට යාමට ඔවුන් වාසනාවන්ත වූහ. වසන්තන්ටත් ඔහුන් සමඟ යාමට ඉඩ ලැබුණේය.
පෙරළා සිය ගමට පැමිණි වසන්තිලාට දැක ගන්නට ලැබුණේ වල් වැදුණු හිස් භූමියක් පමණි. එහෙත් යුද්ධයට පෙර උපයා ගත් සියථ සන්තකය මහ පොළවට සමතලා වී තිබුණද ඔවුන්ට සතුටු වන්නට කාරණයක් තිබුණි. එ බිහිසුණු යුද්ධයක් අවසානයේ පණ කෙන්ද රැකගැනීමට ඔවුන් සමත් වී තිබීමයි.
‘‘අපි මෙහෙට එද්දි අපේ පරණ ගෙවල් ෙදාරවල් හැම එකක්ම විනාශ වෙලා. අපේ ඉඩම්ද කියලා අදුර ගන්නත් බැරිවුණා.’’ වසන්තිලා කඳවුරෙන් පැමිණියේ සීමිත භාණ්ඩ කිහිපයක් අතැතිව පමණි. නිවාස තනා ගැනීමට වත් ඔවුන් අත කිසිවක් වූයේ නැත.
‘‘ගෙවල් හදා ගන්න කච්චේරියෙන් අපිට ටකරන් දුන්නා. එවා අරගෙන මැටි ගහලා අපි ඉන්න තැනක් හදා ගත්තා.’’ වසන්තිගේ පැරණි ගෙමිදුලේ මැටියෙන් ගෙවල් දෙකක් ඉඳි විය. එකක් වසන්තිගේ අම්මාටත් ඇගේ මල්ලීටත්ය. අනෙක වසන්තීටත් ඇයගේ සෙනෙහස හිමිකරගත් වසන්තටත්ය. තැලි පිළි බැඳ නාද ස්වරම් මධ්යයේ විවාහ වන්නට වසන්තීට නොහැකි වුවද එ් පිළිබඳ දුකක් වසන්තීට නැත. වසන්තන්ගේ සෙනෙහස ජීවිත කාලය පුරා ලැබීම පමණක් ඇයගේ නොමඳ සතුටට හේතු වී තිබේ. ඇය දැන් නව නිවෙසක නව ජීවිතයක් අත් විදිමින් සිටින්නීය.
‘‘තාම මහත්තයට රස්සාවක් නැහැ. දැනට නම් කුළී වැඩ කරලා තමයි ජීවත් වෙන්නෙ. ඉස්සරහට ගොවිතැන් කරන්න තමයි අපේ අදහස’’ වසන්ති පවසන්නේ ඉහවහ ගිය සතුටෙනි. අවුරුදු විසි එකක් ගත වූ තැන ඇගේ ජීවිතයට ඇය පැතූ සතුට ලඟා වී තිබේ.
එ 9 පාරට යාබදව ඉඳිවුණ වසන්තිගේ නව නිවහනට නිරතුරුවම ඇගේ කුඩා මල්ලී පැමිණෙන්නේය. වසර දහයක් වයසැති ඇයගේ මල්ලී වන ජයන්දන් සිය අක්කාගෙන් ඈත්ව සිටින්නේ එතරම් කැමැත්තෙන් නොවේ. අවතැන් කඳවුරේදී අක්කාගේ උණුසුමට ගුලි වී සිටි ඔහුට දැන් තනිව සිටින්නට සිදුව තිබේ.
‘‘ඉක්මනටම අම්මා කෙනෙක් වෙන්න ආසයි. එත් තව ටික කාලයක් බලාගෙන ඉන්න වෙනවා. ගෙයක් ෙදාරක් හදා ගෙන මහත්තයට රස්සාවක් හරි ගියාම මම දරුවෙක් ගැන හිතනවා.’’ එ වසන්තීගේ අවසන් සුබ ප්රාර්ථනයයි.
ගිනියම් හිරුගේ රශ්මියෙන් දැවෙන එ 9 මාවතේ අනන්තයට නෙත් යොමු කළ වසන්ති සුසුමක් හෙථවාය. නැවතත් ජීවත් වීමට පටන් ගෙන ඇතැයි ඇයට සිතිණි. උපන්දා සිට ගෙවී ගිය ජීවිතයේ හදවතින් සිනාසෙන්නට වරම් ලැබුණේ නැත. සැක බිය මැද්දෙන් වසර විසි එකක් ගෙවී ගියේ වියරු අතීතයක් පමණක් ඉතුරු කරමිනි. එහෙත් දැන් ජීවත් වීම තව දුරටත් සිහිනයක් නොවේ. පෙපෙන තෙක් මානයේ නිදහස හා සැනසීම තිබේ.
