No Peace in Sight in Human-vs-Elephant War
KONWEVA, Sri Lanka, Aug 4 (IPS) – Dusk creeps over Konweva like a black shroud slowly draping over the village. The edges of its paddy fields, where the agricultural plains meet the surrounding thick shrubs, are first to be blanketed in the darkness. Already, there are signs that the night will not be peaceful.
Villagers in Konweva, located in north-western Kurunegala district some 150 kilometres from the Sri Lankan capital Colombo, eye one another anxiously as loud booms are heard across the fields. “They have begun to move,” Immihami Mudiyanse, a farmer, warns in hushed tones.
From the edge of an abandoned paddy field, we keep a watchful eye out for them – marauding elephants that have been wandering from their jungle habitat and wreaking havoc in the village.
Suddenly, Shanika Ekenayaka, one among the group keeping vigil that night, gestures urgently toward a spot in the horizon where the field ends and the jungle begins. A large shadow emerges nonchalantly from the shrubs and lumbers leisurely across the deserted field – oblivious to the loud firecrackers that go off intermittently, somewhere over the ridge of the jungle. A group of us squats just 500 metres away – the beast knows we are there, but does not care.
In stark contrast, we are visibly more nervous. Mesmerised by the magnificent figure in front of us, our heads twitch toward the jungle to our left every 10 seconds or so, cautious not to be caught off-guard by other rampaging elephants that could be heading straight toward us. “That wouldn’t be very good, would it?” Ekenayaka asks, rhetorically.
After 20 gut-wrenching minutes, the animal completes its amble across the field, and disappears as it appeared – merging into the darkness behind a dirt road. “Tonight there will be no sleep,” Mudiyanse says, as he heads back to his paddy fields to keep a night of vigil.
The hide-and-seek battle between the villagers and the elephants here is a common, but deadly, ritual. And Konweva is but one location where this deadly game is being played out.
According to government official Archchilage Weerasinghe, some 283 hectares of land have been cultivated in the Konweva area for paddy. But the elephants have impeded further development. “We don’t plant in an area of about 350 acres (142 hectares) because of elephants,” Weerasinghe says.
The elephants cross the paddy fields at will and trample the crops, villagers complain. Weerasinghe gave IPS a tour of some agricultural areas where the animals had roamed the week before. From a distance, it looked like the aftermath of a meteorite storm. The elephants have also destroyed hundreds of coconut trees lining the village, he explains.
It does not help that villagers are not entitled to compensation for damages to crops caused by the elephants if their fields are on government-owned land, which locals often use without permits.
In short, residents here say, elephants are far from the adorable creatures seen on television.
In July, a villager was trampled to death, and his wife injured, in an elephant attack. According to Weerasinghe, at least three villagers have been killed by elephants in the past year. In Sri Lanka, some 228 elephants and 50 humans were killed in human-elephant confrontations in 2009, say government reports.
“The government gives us crackers to light when they come, but they are of no use,” Weerasinghe laments. Each farmer receives four firecrackers a month, “not enough, not enough for even a day,” he says.
Some experts, like Jayantha Jayewardene of the Asian Elephant Specialist Group, believe the elephants might have wandered into villages here because they prefer secondary- growth forests, or those in the process of re-growth after having been used for agriculture or logging.
The abundance of food in villages like Konweva, where paddy harvests can remain stored inside residents’ homes for months, also provides incentive for the elephants to venture into these homes.
In fact, the elephants have shown a penchant for paddy that is at a particular age, “not young, but not mature enough for harvest,” says Deepani Kumudini, a Konweva resident. To keep the roaming herds from pillaging their produce, farmers are forced to harvest crops before they reach maturity.
Jayewardene suggests a possible solution: building electric fences to keep the animals out – a method that is used extensively here in Sri Lanka. But there could be far- reaching consequences. “One thing to bear in mind is that fencing can confine elephants to a small area and lead to starvation among the animals, especially when food is scarce during times like drought,” Jayewardene explains.
While experts encourage farmers to be more vigilant in watching over their crops, villagers argue that the extra effort results in excruciatingly low returns on investment from paddy cultivation.
In one case, 14 guards had to be employed on elephant watch, stationed in seven huts erected around a 1.6-hectare paddy field. “The labour cost, the time all put together, this is not worth it,” says Weerasinghe. To add to the farmers’ woes, paddy prices have fallen recently.
The villagers are adamant that the elephants are not native to the area: they were not seen here until some 20 years ago, they say. Some believe the first elephants were sighted in Konweva in March 1992 after the herds were forced to flee jungles in the north-east when Sri Lanka’s ethnic conflict erupted into an all-out war.
Wherever the elephants came from, villagers want them out – but that is unlikely to happen. For now, there is no solution in sight to make peace between human and beast, so the nightly ritual of elephant patrols by Konweva villagers continues.
Fresh catch may bring new life to former conflict zone
PANICHCHANKERNI, 26 July 2010 (IRIN) – Every day, more than 100 fishing boats launch into the waters off Panichchankerni in eastern Batticaloa District – four times the number when fighting re-erupted four years ago. Security restrictions meant boats could only go out at certain times, but these rules have been relaxed since the end of the war in May 2009.
“We go out daily now,” said Dominic Silva, a fisherman whose family has been involved in the local fishing industry for 75 years. “There is no restriction on fishing hours. We can now calculate when the best catches will be and we go out.”
The revival bodes well for the local economy, which relied on fishing and agriculture for 50 percent of its revenue before the 26-year conflict.
“Small-scale fishing is the lifeline of fisher families along the coast of the north and the east. Due to severe security restrictions during the civil war such small-scale fishing was almost all for meeting people’s basic needs or for survival,” said Muthukrishna Sarvananthan, principal researcher at the Point Pedro Institute of Development.
“In the past year after the war, fishing has gradually experienced considerable commercialization.”
On a good day, fishermen can earn as much as US$185, though the average daily income is about $10-$30. The booming industry has also provided an income stream for at least 500 villagers as boat hands and in other odd jobs.
However, in other areas, the picture is gloomier. “I visited Kilinochchi and Mullaitivu [in the north] one month ago. At that time, people were suffering from a lack of fishing equipment. Kilinochchi and Mullaitivu still haven’t come back to normal,” said Maheeni Samarkoon, national fisheries coordinator with the Sewa Lanka Foundation.
Sarvananthan cautioned against being too optimistic about the revival of small-time fishing. Its impact is unlikely to last long unless there is significant development and diversification in the sector, he said.
“Small-scale fishing activity has a short shelf-life in the northeast. In the medium and long term it has to either upgrade into large-scale deep-sea fishing or diversify into other sectors,” he said.
Samarkoon noted that while coastal fishing has revived in the east, more technical knowledge and input are needed to bring back deep-sea fishing. Furthermore, she added, “in the east of the country, there is vast potential for aquaculture development activities”.
War Over, But Women Wage Battle For Survival
July 26, 2010 by amantha
Filed under English, Featured, Uncategorized
VAHARAI, Sri Lanka, July 25 (IPS) – It was a typically hot, humid day in this eastern coastal village. The sun burned down from a cloudless sky, roasting the skin as an angry sea breeze swatted the faces of the few foolish enough to venture out onto the deserted main road that runs through town.
But it was far from a typical day for some 100 people who sat, waiting patiently by the side of the road in front of the main government office here in Vaharai, some 65 kilometres north-west of Batticaloa.
Most of them were women of a diverse mix of ages. Some mothers cradled their children, gently soothing young nerves frayed by the smouldering sun. Seeking shelter under a large tree, they clutched forms – filled only minutes before – as they awaited their turn to meet the divisional secretary, the top government official in Vaharai.
“I have to get these documents cleared so that I have some kind of ownership to the land I live in,” said Navunad Sudha, a 29-year-old mother. “We also have to register here before we can move about easily.”
Sudha’s story is typical of many in Sri Lanka’s east, which along with the north are where many of the Tamil minority live, and are the areas most affected by the separatist war waged by the Tamil Tigers.
It is only now that people like Suhda feel they can breathe easy, after the war ended more than a year ago.
With her family and then five-year-old son, Sudha fled her home in the middle of 2008, when Sri Lankan government forces began their final, decisive push into areas in the north and east controlled by the Liberation Tigers of Tamil Eelam (LTTE). After months of running and near-death horrors, she finally crossed the battlefront and moved to safety behind the government line in May 2009. Just two days after her escape, the military crushed the Tigers.
Civilians like Sudha bore the brunt of the LTTE’s conflict with successive Sri Lankan governments since the early 1980s, demanding a separate Tamil homeland.
But even after the end of the war, the battle for survival continues for many women here.
Most of the available work here, especially in construction of buildings, clearing of jungles, fishing and farming, is almost exclusively male- dominated. To make matters worse, many women are struggling to cope with having to head the household after losing their husbands and sons – the traditional breadwinners in this patriarchal society – to the war.
Sudha was born in the village of Kadiraveli just north of Vaharai, but fell in love with a man from northern Jaffna. They married, moved to the north, and finally settled in Puhtukkuddyiruppu – a Tiger stronghold for over a decade before government forces wrested control last year.
Sudha had no say when her husband joined the LTTE. He fought with them, Sudha admits, but left the movement years before the final bout of fighting erupted in mid-2007.
After crossing over to government-held areas, Sudha’s husband was arrested for possible links with the Tigers, and is still in detention. “I have written to ministers, to the ICRC (International Committee of the Red Cross) and to others with this, but so far I have not heard anything,” she said.
While trying to convince authorities that her husband is a family man and not a hardcore separatist, Sudha also has to make a living. She returned to her native Vaharai and has set up small sewing business. “I have had to pawn all my jewellery. I’m trying to get a loan or a grant to start a small boutique,” Sudha said.
Sudha’s woes are far too common among women in the war-affected areas. In Pillumalai, about 80 km from Vaharai, 20-year-old Sarojadevi Ramanathan is trying her level best to put the past behind and begin anew – an uphill battle, given that her life was at a standstill for two years beginning mid- 2006.
At that time, Sri Lankan forces had begun launching large-scale, sustained military forays into areas held by the Tigers in the eastern province of Sri Lanka. The Tigers – notorious for forced conscription of underage civilians – were desperate for new recruits.
At 16, Ramanathan would have been a perfect choice for the Tigers, so her parents took the drastic decision of never letting their daughter out their sight. The young girl stopped attending school and spent most of her life indoors. “That was the only way they could save me from being conscripted,” she said.
The family fled the fighting in early 2007 and returned about a year later. But now, Ramanathan finds herself in limbo. Too old for school, too young and inexperienced for any other job, she is still stuck mostly at home. “What can I do? I can’t help my father who is a fisherman, so I help my mother in the kitchen,” she said.
Marriage might appear to be her best bet, but there is no guarantee that life will become easier.
There are hardly any jobs to speak of here, and even less for women. Ramanathan’s neighbour, 18-year-old Ravindranathan Valarmadu, earns about 17 U.S. dollars a month, working six days a week at a milk collection centre. “This is the only job I could find,” she said.
යළිත් නැගෙන්නට සවියක් වනු මැන
නැගෙනහිරට හිරු උදා වූයේ එහි කිරණින් නැගෙනහිර වැසියන්ගේ ජීවිතවලට නවමු ආලෝකයක් ලබා දෙන්නට මෙනි. ශාපලත් යුද්ධය අවසන් වී සැනසිල්ලේ අවදිව හිදින්නට හැකි සමයක් නැගෙනහිරට දැන්උදා වී තිබේ. අමිහිරි යුද්ධයේ අදුරු සෙවණැලි යට දිවි ගෙවූ නැගෙනහිර වැසියන් ජීවිතය කොතැනකින් හෝ යළිත් අරඹන්නට සුබ සිහින දකිමින් සිටී. එහෙත් ඒ ගමනේදී දහසකුත් එකක් බාධක ජය ගන්නට ඔවුන්ට සිදුව තිබේ.
මාන්තෝට්ටම පදිංචි ඩබ්ලිව්.ඒ විල්බට් වික්රමනායක පවසන ආකාරයට මේ ප්රදේශයන්හි වැසියන්ට ප්රශ්න රාශියකට මුහුණ දීමට සිදුව තිබේ. වල් අලින්ගේ කඩා වැදීමත්, පානීය ජලය නොමැති කමත් සහ යටිතල පහසුකම් නිසි පරිදි නොමැති විමත් යන කාරණා හේතුවෙන් මේ ප්රදේශයන්හී ගැමියෝ දැඩි පීඩාවට පත්ව සිටිති.
‘‘අපිට අලින්ගෙන් සෑහෙන්න කරදරයි. ඒ කාලෙත් තිබුණා, අදත් ඒ කරදරේ ඒ විදිහටම තියෙනවා.’’ විල්බට් පැවසුවේය. ඔහු පවසන ආකාරයට අවුරුදු තිහකට වැඩි කාලයක තිස්සේ මේ වැසියන් වල් අලින්ගෙන් පීඩා විදිති. ත්රිකුණාමලය දිස්ත්රික්කයේ දිගාමඩුල්ල ප්රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසයට අයත් මහවැව ගම්මානයේ පවුල් 227 ජීවත් වෙති ඔවුන්ගේ ප්රධාන ජීවනෝපාය වන්නේ ගොවිතැන සහ දර කැපීමයි. එහෙත් නිදහසේ ගොවිතැනක් කර ගන්නට මේ ප්රදේශයේ වැසියන්ට වල් අලි ප්රශ්නය නිසා නොහැකි වී තිබේ.
‘‘අපි මේ ගමේ ජීවත් වෙන්නේ 1963 ඉදන්. මේවායේ කවදාවත් අලිවැටක් ගහලා බේරෙන්න බැහැ. හැන්දෑවේ හතර වෙනකොට අලි එනවා. ගමේ මිනිස්සු අලි ගහලා මැරෙනවා. ගෙවල් කඩනවා. ගොවිතැන් පාලූ කරනවා.’’ විල්බට් පවසන ආකාරයට මාසයකට වතාවක් ලැබෙන අලි වෙඩි හතර දවසක පැය බාගයකටවත් සෑහෙන්නේ නැත. කලක් තිස්සේ මේ කලාපයේ පවතින අලි මිනිස් ගැටුමේ අවසානයක් දකින තුරු මේ ප්රදේශයේ වැසියන් බලා සිටිති. අලි ප්රශ්නයට අමතරව මේ ප්රදේශයේ වැසියන්ට ජල ප්රශ්නයකටද මුහුණ දීමට සිදුව තිබේ. විධිමත් පානීය ජලපහසුකම් පද්ධතියක් නොතිබීම හේතුවෙන් මෙහි වාසීන්ට සැතපුම් දුර ගෙවා ජලය සොයා යාමට සිදුව තිබේ.
‘‘අපිට වතුර හොයාගෙන එහා ගමට යන්න වෙලා තියෙනවා. අපේ ළමයි ඉස්කොලේ යන්න කලින් වතුර අරන් එන්න පුථවන් තරම් පාන්දරින් යන්න වෙලා තියෙනවා. ගෑණු ළමයෙක් තනියම නාන්නවත් යවන්න පුථවන් කමක් කමක් නැහැ.’’ කිතුල්උතුව සමෘද්ධි සමිතියේ ලේකම් නිශාන්ත නිමල් පැවසුවේය. නිසි වාරිමාර්ග පද්ධතියක් නොමැති වීම හේතුවෙන් බීමට පමණක් නොවේ මෙහි ගොවියන්ට ගොවිතැන් කිරීමටද නොහැකි තත්ත්වයක් උද්ගත වී තිබේ.
‘‘අපිට ඉඩම් තියෙනවා. ඒත් වතුර නැති නිසා වගා කරන්න විදිහක් නැහැ.’’ කිතුල්උතුවේ ගොවියෙකු වූ සමරකෝන් රංබණ්ඩා පැවසුවේය. මේ ප්රදේශයේ මිනිසුන් දැඩි ලෙස දරිද්රතාවයෙන් පීඩා විදින බව නොරහසකි. ද්රරිද්රතාව මේ වැසියන්ට හුරුපුරුදු අදුරු සිහිනයකි.
‘‘ මට දැරවෝ හතර දෙනෙක් ඉන්නවා. අපි දර කපලා තමයි ජීවත් වෙන්නේ. ඒත් දැන් අමු ලී කෑල්ලක් තිබුණොත් අපිව වනජීවී එකෙන් අරන් යනවා. මේකෙන් ලැබෙන ආදායමෙන් ජීවත් වෙන්න අමාරුයි. ළමයින්ට දවසකට ඉස්කෝලෙ යන්න රැපියල් 120 ක් විතර යනවා.’’ කිතුල්උතුවේ එස්. සීලාවතී පැවසුවාය.
එමෙන්ම පලූ ගස් වලින් පලූ ගෙඩි කඩා විකිණීම මේ වන විට මේ ප්රදේශයේ වැසියන්ගේ ප්රධාන ජීවනෝපාය වි තිබේ. දශක කිහිපයක් ඇවිල ගිය කුරිරු යුද්ධයෙන් අනතුරුව සිය ගම් බිම් කරා පැමිණ සිටින ඔවුන්ට අත්වාරුවක් නොමැතිව නැගී සිටීම දුෂ්කර කාර්යක් වී තිබේ. නැවත පදිංචියට පැමිණි ඔවුන්ට සය මාසයකට ආහාර සලාකයක් හිමි වුවද එය සය මාසයක් ඉක්ම ගොස් ඇති බැවින් එය මේ වන විට ඔවුන්ට ලබා නොදේ.
‘‘අපි ප්රාදේශීය ලේකම්තුමාගෙන් ඉල්ලීමක් කළා තවත් මාස හයක් අපිට ආහාර සලාකය ලබා දෙන්න කියලා. ඒත් ඒකට කවුරු හරි ඉදිරිපත් වුණොත් විතරක් ලබා දෙන්න පුථවන් කියලා අපිට කීවා.’’ එහෙත් මේ වන තුරුත් කිසිදු ආයතයක් ඊට ඉදිරිපත් නොවී තිබීම ගම්වැසියන්ගේ ලතැවුලට හේතු වී තිබේ. කෙසේ වෙතත් ගමේ දියුණුවට ප්රාදේශීය ලේකම් කාර්යාලය, හමුදාව සහ පොලිසිය මහත් සහයක් ලබා දෙන බව ගම්වැසියෝ පවසති.
මොරවැව ප්රාදේශීය ලේකම් කාර්යාලය සහයෝගය ඇතිව රාජ්ය නොවන සංවිධාන පහක් එකතුව හැන්ඞ් කාෆ් නමින් පිහිටුවා ඇති ආයතනය මේ
ප්රදේශයේ වැසියන්ට මහත් පිටුවහලක් වී තිබේ. මේ ආයතනය ගමේ දියුණුවට අත්වැල් සපයන්නට ඉදිරිපත් වීම පිළිබද එහි වැසියන් කතා කරන්නේ කෘතවේදීවය. නීත්යානූකූල ඉඩම් නොමැති විමද මේ ප්රදේශ වැසියන් මුහුණ පා ඇති බරපතළම ගැටලූවක් බවට මේ වන විට පත්ව තිබේ.
‘‘යුද්ධය තිබ්බ කාළේ ගොවිතැන් හේන් කරන්න ඕන තරම් ඉඩ කඩ තිබුණා. ඒත් දැන් තත්තවය වෙනස් වෙලා. දැන් සමහර අයට හේන් ගොවිතැන් කරන්න ඒ ඉඩම් තමන්ගේම ඉඩම් බවට ඔප්පු කරන්න සිද්ධ වෙලා. අපේ මුතුන් මිත්තො තමන්ගේම මේ ඉඩම් වල ජීවත් වුණේ අයිතිය තහවුරු කරගෙන නෙමෙයි. මේ ඉඩම් නීතිතියෙන් අයිති නැති නිසා අපිට දැන් මේ වගෙන් අයින් වෙලා යන්න කියනවා. ඒත් අපිට වෙන යන්න තැනක් නැහැ. අපි කියන්නේ මේ ඉඩම් නිරවුල් කරලා අපිට බලපත්ර ලබා දෙන්න කියලා.’’ මාන්තෝට්ටම පදිංචි වික්රමනායක පැවසුවේය.
මේ වන විට මෙම ගම්වාසීන්හි වැසියන් නැවත පදිංචිකොට වසර පහක් ඉක්ම ගොස් තිබුණද බොහොමයක් පිරිසට තවමත් සිය අයිතිය යටතේ පවතින ඉඩමක හිමිකාරීත්වය අහිමි වී තිබේ. අතීතයේ සිදු වූ අතපසු වීම් හේතුවෙන් වර්තමානයේ සහ අනාගත පරපුරට නිදහසේ දිවි ගෙවීමේ ඉඩ ප්රස්තාව අහිමි වීමට ඉඩ නොතැබි යුතු බව ගම්වාසීන් අවධාරණය කර සිටිති.
Blockade on UN compound continues
The UN compound in Colombo remains closed indefinitely with angry protestors continuing their sit-in protest for the second day running.
UN staffers based at the compound were advised last night not to turn up at office and to work from home. The UN expects the sit-in to continue for at least a few days. There are several high profile UN offices located outside the compound in Colombo plus dozens of UN sub-offices in the north and east.
There were signs on Tuesday (July 6) early evening that the protestors were being removed by police. This was when police officers started forcibly removing the protestors, including the three who were engaged in the sit-in. Those being removed included Piyasiri Wijenanyake a former non-cabinet minister. While the melee between protestors and the police continued, Wimal Weeravansha, the leader of the National Freedom Front (NFF) and the force behind the protest arrived at the scene. He was soon working the phone, talking to government high ups while telling the police to back-off. Soon afterwards the police stopped the forcible removal and the protest continued.
Foreign Secretary Romesh Jayasinghe who arrived at the compound soon afterwards, met with UN officials remaining inside, in the company of a representative from the protestors. The agreement reached allowed those remaining within to leave safely. Earlier some UN staffers had left in vehicles that did not have the UN logo, while others had remained behind. By 7.00 pm no one apparently remained inside the compound.
By then the blockade of the compound was well over 10 hrs. In the morning, a large group of over 500 protestors led by Buddhist monks and Weeravansha had arrived near the UN compound. They set up a mobile stage brought in a truck and began their sit-in protest. The protest is not a fast unto death and members take turns on the podium.
The UN was aware that protests were likely. Rumblings were clear over the horizon even before Secretary General Ban Ki-moon appointed his advisory panel on Sri Lanka. Weeravansha had publicly called for a siege of the compound last week during a protest at the same location. The government had distanced itself from the statement when UN officials in Colombo, including resident representative Neil Buhne made inquiries. However Weeravansha did not back down and yesterday showed that he was willing to match words with actions.
Soon after Weeravansha had called for the siege the UN had carried out a security assessment of its Colombo compound but staff members said that they had not been advised of any changes or precautions.
There was no one from the UN office in Colombo to detail the media on its position. Since the departure of Gordon Weiss in December 2009, the UN spokesperson’s post remains vacant, at least officially. Buhne who has taken on the role at times was in Batticaloa when the office was blocked. Weiss was to be replaced by the then UNICEF spokesperson who was deported. Weiss who left the UN after his Sri Lanka stint, is reportedly writing a book on his positing here.
The UN reaction came from its headquarters in New York late night time. “While respecting the right of citizens to demonstrate peacefully, preventing access to UN offices hinders the vital work being carried out by the United Nations each day to help the people of Sri Lanka,” UN spokesperson Farhan Haq told reporters.
“The Government has provided assurances for the safety and security of our staff and for their full access to their offices,” he added. “We will be closely monitoring developments and trust these commitments will be honoured.”
The government in statement said that it expects the UN office will function despite the blockade.
“The Government of Sri Lanka expects that the UN complex in Colombo would continue to function as normal in the days ahead. The Government understands that those who are demonstrating intend to continue with their protest, until the UN system revisits the matter of the Panel on Sri Lanka,” the statement said.
It observed that government had dealt with the protests in accordance with national and international obligations.
“At the domestic level, Sri Lanka being a democratic society, the Government had to respect the entitlement to voice opinion, including through peaceful demonstrations. Accordingly, the Police permitted a peaceful gathering in front of the complex,” the stamen released under signature of Ariyaratna Athugala the director of information said.
“The Government was also absolutely mindful of its international obligations and so the Police authorities deployed adequate strength and remained vigilant, to ensure the safety of the UN complex and of the personnel within it,” it added.
Weeravansha is in for the long haul on this one, “We warn the U.N. to withdraw the (Advisory) panel if they want to get the employees out,” he said when he began the blockade. It is unlikely that he or his supporters will walk off easily now.
යලි පිබිදෙන මඩකලපුව
නැගෙනහිර අහසේ රත්පැහැයෙන් හිරු උදාවිය. නිදහස් හිරුගේ කිරණින් නැගෙනහිර වැසියන් සැනසෙන්නට පටන් ගෙන තිබේ. හිරු උදාවත් සමග අපි කල්අඩි පාලමෙන් එගොඩ වූයේ නැගෙනහිර නිදහසේ අබිමන් දැක ගැනීමටය. මඩකලපුවේ සිට පැමිණි අපි චෙන්කලඩි හන්දියෙන් ඒ-5 පාරට ඇතුථ වූයෙමු. මේ බදුල්ල මඩකලපුව මාර්ගයයි. ඒල්.ටී.ටී.ඊ පාලන සමයේ මේ මාර්ගය වැදගත් සන්ධිස්ථානයක් වී තිබුණි. අපි අපේ ගමනාන්තය වූ පිල්ලූමලේ බලා පිටත් වූයෙමු.
‘‘මහත්තයලා කොහෙද යන්නෙ’’ යුධ හමුදා මාර්ග බාධකයකදී අප වාහනය නැවැත්තූ හමුදා සෙබළෙක් සුහදව ඇසුවේය.
‘‘එල්.ටී.ටී.ඊ එකෙන් ඒ කාලේ මෙහෙ කදවුරු හදලා තිබ්බෙ ආණ්ඩුවේ කෘෂිකර්ම ගොවිපළවල් වල’’ අප කරඩියනාරු ප්රදේශය පසුකරන විට අපගේ මුස්ලිම් ගමන් සගයා වූ හුසේන් පැවසුවේය. ගම ප්රදේශය පසු කළ අපි පිල්ලූමලේට ලගා වීමු.
පෙරදා රාත්රියේ ධීවර රස්සාවේ ගොස් පැමිණි පනස්තුන් වියැති ක්රිෂණන් රාමනාදන් අපට හමුවූයේ පෙරිය පිල්ලූමලේ ඔහුගේ නිවසේදීය. ඔහු වසර තිහක පමණ කාලයක සිට පිල්ලූමලේ ප්රදේශයේ ජීවත් වන්නෙකි. යුධ සමයේ කදවුරු වෙත යාමට සිදු වුවද ඔහු නැවතත් සිය උපන් ගම වෙත පැමිණ සිටී.
‘‘කදවුරේ ඉදලා ආවට පස්සෙ අපිට මාස හයක් විතර යනකන් ආධාර ලැබුණා. දැන් නම් මොනවත් ලැබෙන්නේ නැහැ. යුද්දෙ නැති කාළේ අපි මෙහෙ කුඹූරු වැඩ කළා. ඒත් දැන් කුඹුරු වැඩ කරන්න වතුර නැහැ කිහිපදෙනෙක් විතරක් කුඹුරු වැඩ කරනවා.’’ රාමනාදන් මේ වන විට පිල්ලූමලේ වැලිජාකණ්ඩි වැවේ මා`ථ ඇල්ලීමට යයි. එහෙත් එය සරු ආදයම් මාර්ගයක් නොවේ. ගොවිතැන් කිරීමට නොහැකි බැවින් පිල්ලූමලේ බොහෝ වැසියන් මාථ ඇල්ලීමට යාමට පටන් ගෙන තිබේ.
‘‘ඊයේ අල්ලපු මාථ වලින් ලැබුණේ රැපියල් 150ක් විතරයි.’’ සාමාජිකයන් පස් දෙනෙකුගෙන් යුත් සිය පවුල නඩත්තු කිරීමට එය කිසි සේත් ප්රමාණවත් නොවන බව රාමනාදන් පවසයි. නව නිවසක් ඉදි කිරීමටත් සිය දියණියන් තිදෙනාට යහපත් හෙටක් තනා දීමටත් රාමනාදන්ට සිහිනයක් තිබේ. එහෙත් එය කවදා සැබෑවක් වන්නෙ දැයි කියන්නට නොහැකිය.
‘‘මේ රස්සාව කරන්නේ කරන්නම දෙයක් නැති නිසා. අපි කියන්නේ කොහොම හරි මේ වැවෙන් කුඹුරු වලට වතුර ගන්න ඇල මාර්ගය හදලා දෙන්න කියලා. එතකොට අපට දෙයියනේ කියලා ගොවිතැන් කරගෙන ඉන්න පුථවන්.’’ රාමනාදන් පැවසුවේය. වැලිජාකණ්ඩි වැවේ ඇල මාර්ග පිළිසකර කොට දෙනෙන්නේ නම් කුඹුරු අක්කර තුන්සිය පණහක් පමණ අස්වැද්දිය හැකිව තිබේ.
රාමනාදන්ගේ වැඩිමහථ දියණිය වන විසිහැවිරිදි රාමනාදන් සරෝජා දේවී සිය නිවෙසට වී මවට සහය දෙමින් සිටින්නීය.
‘‘ මගේ ඉස්කෝලෙ ගමන අතරමගකදී නැවතුනා. ඒ දවස්වල ඒල්ටීටීඊ එකෙන් ගමේ කට්ටිය අල්ලගෙන ගියා. මාවත් සංවිධානෙට අරන් යයි කියලා අප්පා මාව ගෙදර තියා ගත්තා.’’ සරෝජාදේවී අහිංසකව එසේ පවසන්නීය. රැුකියාවක් කරන්නට ඇයට උවමනා වී තිබේ.
‘‘ඒත් අපට රස්සාවල් දෙන්න කවුරුත් නෑනේ’’ සරෝජා පවසන්නේ වේදනාවෙනි. යුද්ධය අවසන් වීම පිළිඉදව ඇයට ඇත්තේ සතුටකි. තමාට නැතත් නංගිලා දෙන්නාට දැන් කිසිදු අවහිරයකින් තොරව පාසල් යාමට ලැබීම ගැන ඇය සතුටුවන්නීය.
පිල්ලූමලේ වැසියන්ට ජීවන බව කරට ගන්නට සිදුව ඇත්තේ දහසක් දුෂ්කරතා මධ්යයේය. යුද්ධය අවසන් වුවද යුධ සමයේ ඔවුන්ට විදීමට සිදු වු කරදරවල ප්රතිවිපාක වලට මුහුණ දෙන්නේ දැන්ය. ජීවත් වීමට සුදුසු පරිදි නිවාස නොමැති වීම ඉන් ප්රමුඛය.
‘‘ යුද්දෙ පටන් ගන්නකොට අපි කදවුරු වලට ගියා. ඒ ගිහින් ආපහු එද්දි තිබුණ නිවාස කඩා දාලා. සමහර ගෙවල් සම්පුර්ණයෙන්ම කඩාගෙන වැටිලා. අපිට තිබ්බා ලස්සණට හදපු පොඩි ගෙයක් යුද්දෙ ඉවර වෙලා බලද්දී තිබුණේ ගෙයි බිත්ති විතරයි. දැන් යන්තම් හදාගෙන ඉන්නවා. ගෙයි වැඩ ඉවර කරන්න සල්ලි නැහැ.’’ තිස්පස් හැවිරිදි කෝනේෂ්වරී අරුල්දේවී පැවසුවාය. ඇය මේ වන විට ගැබිණි මවකි. උපදින්නට ඉන්නා කිරිකැටියාට ඉසුරින් සපිරි හෙටක් උදා කරන්නට ඇය සිහින දකින්නීය. අරුල්දේවීගේ සැමියා බද්දට කුඹුරු වැඩ කරන්නෙකි.
පිල්ලූමලේ ග්රාම නිලධාරී කොට්ඨාශයේ මේ වන විට පවුල් 179ක් පදිංචි වී සිටින බව ග්රාම නිලධාරී ආරුමුගම් බාලක්රිෂ්ණන් පැවසුවේය.
‘‘යුද්දෙන් පස්සෙ ගමට පවුල් 379ක් පදිංචියට ආවා. ඒත් ගෙවල් කැඩිලා බිදිලා ගිහින් නිසා ගොඩක් අය ගම ඇතෑරලා ගියා.’’
පිල්ලූමලේ වැසියන් ට ප්රමාණවත් තරමේ ප්රවාහන පහසුකම් නොමැති වීමද පීඩාකාරී තත්ත්වයක් වී තිබේ. ඉද හිට යන ලංගම බස් රථයක් ඇරුණවිට මෙහි ජනප්රියම ප්රවාහන මාධ්ය වී ඇත්තේ එල්ෆ් වෑන් රථයි.
‘‘ පිල්ලූමලේ ඉදලා අපි බඩු ගන්න චෙන්කලඩි යනවා නම් යන්න ඕන මේ වෑන් වල තමයි. ගාස්තුව රැපියල් පනහයි. එක පාරට මේ වෑන් එකක සෙනග සීයකට වඩා පටවා ගන්නවා. ඒවගෙ යන්න හරි අමාරුයි’’ ක්රිෂ්ණන් රාමනාදන් පැවසුවේය.
පිල්ලූමලේ රෝමානු කතෝලික දෙමළ විද්යාලයටද අපි ගොඩ වැදීමු. වල් අලි පහර දීමේන් පාසලේ පිටුපස කොටසට හානි පැමිණ තිබේ. ප්රාථමික පාසලක් වූ එහි ශිෂ්යන්ගේ සංඛ්යාව 45කි. එහෙත් අප එහි යන විටත් සිසුන් පැමිණ සිටියේ විස්සකටත් අවම ප්රමාණයකි.
‘‘මේ ළමයින්ගෙ දෙමව්පියන්ට දරුවො පාසල් එවන්න ඕන කමක් නැහැ. ඒ නිසා ළමයි හේන් වැඩ වලට, දර කපන්න වගේ වැඩ වලට යනවා. හරියට ඉගෙන ගන්නවා නම් දක්ෂ ළමයි මෙහෙ ඉන්නවා.’’ පාසලේ ගුරුවරියක වූ ඉන්දුමතී ප්රභාකරන් පැවසුවේය.
නැගෙනහිර වැසියන් යළි නැගී සිටීමට උත්සහ දරති. එහෙත් ඔවුන්ගේ ජීවිත යථා තත්ත්වයට පත් වීමට තවත් කාලයක් යනු ඇත. මේ වන විට නැගෙනහිර සංවර්ධනය සිදු වෙමින් පවතී. යටිතල පහසුකම් දියුණු වීම සීග්රයෙන් සිදු වෙමින් පවතී. මඩකලපුවේ සිට ත්රීකුණාමලේ දක්වා යන පාර වසර හතළිස් හතකට පසු යළි පිළිසකර කෙරෙමින් තිබේ. යුධ සමයේදී එල්ටීටීඊ සංවිධානය විසින් පුපුරවා හැරි පාලම් යළි ගොඩනැගෙමින් තිබේ.
නැගෙනහිර බිමේ වැදගත් ස්ථානයක් වූ වාකරේ ප්රදේශයට යා යුත්තේ ත්රීකුණාමලය මඩකලපුව පාර ඔස්සේය. අප මුලින්ම පිවිසියේ මාන්කර්ණි ප්රදේශයටය. මේ ප්රදේශයේ විශේෂත්වය වූයේ දෙමළ වැසියන් හා සහයෝගයෙන් ජීවත් වන සිංහල ධීවරයන් පිරිසක් ජීවත් වීමයි. උදෑසනම අප මාන්කර්ණි මුහුදු වෙරළට පැමිණි බැවින් කාර්යබහුල වෙරළක් දැකීමට අපි සමත් වීමූ.
‘‘ අපි මෙතෙන්ට ඇවිත් දැන් අවුරුදු විසිපහක් විතර වෙනවා. මීගමුව තමයි අපේ උපන් ගම. තාත්තලා ඇවිත් මෙහෙ මාථ ඇල්ලූවා. ඊට පස්සෙ මමත් මෙතනට ආවා. දැන් පදිංචිය මෙහෙ තමයි. කරදරයක් නැතුව රස්සයාව කරගෙන ජීවත් වෙනවා.’’ තිස් හත් වියැති ඩොමිනික් සිල්වා පැසුවේය. පෙරදා රාත්රියේ මුහුදු ගොස් පැමිණි ඔහු සිටියේ සිය බෝට්ටුව පිරිසිදු කරමිනි. මාන්කර්ණි වැල්ලේ සිංහල,දෙමළ,මුස්ලිම් වැසියන් සහයෝගයෙන් සිය ධීවර කටයුතු කරන ආකාරය දැකිය හැකිය.
‘‘ යුද්දෙ කාළේ එල්ටීටීඊ එකෙන් මෙහෙට ඇවිත් අපිට කරදර කරන කොට මේ දෙමළ අය තමයි අපිව බේරා ගත්තෙ.’’ ඩොමිනික් සිල්වා පැවසුවේය.
වාකරේ ප්රදේශයේ නැවත පදිංචි කළ වූවන්ගේ ජීවිත යථා තත්ත්වයට පත්කිරීමට මේ වන විට විශේෂ වැඩපිළිවෙලක් ක්රියාත්මක වන බව වාකරෙයි ප්රාදේශී්රය ලේකම් එස්.එල් රාහුලනායකී පැවසුවාය.
‘‘අවතැන් වූවන් යළි පදිංචි කිරීමෙන් පසුව අපි මේ ප්රදේශ වල ඉදිකිරීම් කඩිනම් කළා. සුනාමි ව්යසනයෙන් පස්සෙ රජය හා රාජ්ය නොවන සංවිධානයක් එකතුව නිවාස ව්යාපෘතියක් අදියර දෙකක් යටතේ ක්රියාත්මක කලා. ඒත් යුද්දෙ පටන් ගත්තට පස්සෙ ඉදිකිරීම් ඇණ හිටියා. මේ වන විට නිවාස දෙදහසක පමණ අවශ්යතාව තියෙනවා. හැකි ආකාරයෙන් මේ පහසුකම් සළසන්න රජය බලාපොරොත්තු වෙනවා.’’ රාහුලනායකී ප්රකාශ කළාය.
වර්තමාන ජීවිතය ඒ තරම් සැපවත් එකක් නොවුණද නිදහසේ ගෙවන මේ ජීවිතය පිළිබද සෑහීමකට පත් විය හැකි වාකරේ වැසියෝ පවසති.
‘‘ මම ජීවත් වෙන්නෙ කුළී වැඩ කරලා. පවුලෙ හතර දෙනෙක් ඉන්නවා.යුද්දෙ නැතුව තියෙන එක හො`දයි. බයක් නැතුව රස්සාව කරගෙන ජීවත් වෙන්න පුථවන්.’’ හතළිස් දෙවියැති කනකසභය පාක්යරාජා පවසයි.
දශක තුනකට අධික කාළයක් තිස්සේ යුද්ධයෙන් බැට කෑ වාකරේ වැසියෝ මේ වන විට යථා තත්ත්වයට පත්වෙමින් සිටිති. ඔවුන්ගේ ජන ජීවිතය සාමාන්ය අතට සාමකාමී අයුරින් සාමාන්ය අතට හැරෙමින් තිබේ.
‘‘මේ වන විට මෙහෙ ජනතාව පොලිසිය වලට පැමිණ තමන්ට සිදු වන ආසාධාරණයන් ගැන පැමිණිලි කරනවා. මේක හොද තත්ත්වයක්. මොකද මේ ජනතාවට නීති කටයුතු පිළිබද ඒ තරම් අවධානයක් තිබුණේ නැහැ. අපි ජනතාව වෙත හැකි තරම් සමීප වෙලා. ඔවුන්ට පොලිසිය කිනන්නේ මහජන හිතකාමී ආයතනක් කියන එක තේරුම් ගන්වනවා’’ වාකරේ පොලිසියේ වැඩබලන පොලිස් ස්ථානාධිපති කපිල සේනානායක පැවසුවේය.
කොච්චර කාලෙකටද දන්නේ නැහැ. මාස හතක් වුණත් ඇති
නව රජයේ අගමැතිවරයා වශයෙන් දිවුරුම්දීමට නියමිත හිටපු අමාත්ය දී මූ ජයරත්න ඔහු අගමැතිවරයා ලෙස දිවුරුම් දෙන්නේ කුමණ කාලසීමවකටද යන්න හෝ පිළිබඳව නොදන්නා බව පැවසුවේය.
‘‘අද හවස අගමැති විදියට මම දිවුරුම් දෙනවා. මගේ තරාතිරම් පිළිබඳව කිසිදු ආසවක් නැහැ. දුන්නොත් භාර ගන්නවා. නැත්නම් මම පස්සෙන් යන්නේ නැහැ. ’’ නව අගමැති වරයා පැවසුවේය.
ලබන නොවැම්බර් මාසයෙන් පසු නව ජනාධිපතිවරයා වශයෙන් වර්තමාන ජනාධිපත්වරයා දිවුරුම් දීමෙන් අනතුරුව නව අගමැතිවරයෙක් සහ නව ඇමතිමණ්ඩලයක් තේරීමට නියමිත බවට පැතිර යන කතා පිළීබඳවද හෙතෙම නිසි අයුරින් නොදන්නා බව පැවසූහ.
මාස හතක් වුණත් ඊට වඩි කාලයක් වුණත් මට පැවරෙන වගකීම මම හරි ආකාරව කරනවා. මාස හතක් වුණත් මගේ වැඩ කොටස මම අකුරටම ඉෂ්ඨ කරනවා. නව අගමැතිවැයා සඳහන් කළේය.
வடக்கையும், தெற்ககையும் இணைக்கும் புதிய பாலம்
நாட்டில் கடந்த முப்பது வருட காலமாக இடம்பெற்ற யுத்ததத்திற்கு தற்போது முற்றுப்புள்ளி வைக்கப்பட்டுள்ள நிலையில், வடக்கிற்கும் தெற்கிற்குமிடையிலிருந்து பிளவும் நீக்கப்பட்டுள்ளது.
பாதுகாப்பற்ற சூழ்நிலை காரணமாக யாழ்ப்பாணத்திற்கான ஏ9 வீதி முடப்பட்டதோடு அங்குள்ளவர்கள் வேறு பிரதேசங்களுக்கு செல்வதற்கும் வேறு பிரதேசங்களிலுள்ளவர்கள் யாழ்ப்பாணத்திற்கு செல்வதற்கும் தடை விதிக்கப்பட்டிருந்தது.
ஆனால் தற்போதோ நிலைமை முழுமையாக மாறிவிட்டது. யாழ்ப்பாணத்திற்கான ஏ9 வீதியின் திறப்பை பாதுகாப்பு தரப்பினர் உறுதிப்படுத்தியதன் பின்னர் நாளொன்றுக்கு இலட்சக்கான மக்கள் யாழ்ப்பாணம் நோக்கி தமது பயணத்தை மேற்கொள்ள ஆரம்பித்துவிட்டனர்.
இந்த பயணத்தில் ஒரு பகுதியினராக நாமும் ஏ9 வீதியினூடாக யாழ்ப்பாணத்திற்கான பயணத்தை ஆரம்பித்தோம். கொழும்பிலிருந்து ஆரம்பமான இப்பயணத்தின்போது அநுராதபுரம், மதவாச்சி, வவுனியா போன்ற பிரதேசங்களைக் கடந்த செல்கையில் கிளிநொச்சி மாவட்டம் எங்கள் கண்களுக்கு தென்பட்டது.
பல வருடங்களாக புலிகளின் கட்டுப்பாட்டின் கீழிலிருந்த கிளிநொச்சி மாவட்டமானது யுத்தத்தின் கொடூரத்தை பிரதிபலிக்கும் ஒரு கண்காட்சி நகரமாக காட்சியளித்த.
குண்டு வீச்சுக்களினால் சிதைந்துப் போன கட்டடங்களும், சுக்கநூறாகிப் போயிருந்த வாகனங்களும், ஆங்காங்கே வைக்கப்பட்டிருந்த மிதி வெடி அபாய பதாதைகளும் அங்கு கொடூர யுத்தம் நடந்ததென்பதை உணர்த்தியது.
இவையெல்லாவற்றுக்கும் மேலாக யுத்தத்தினால் இடம்பெயர்ந்த நிலையில் மீளக் குடியமர்த்தப்பட்ட மக்கள் தங்களது வாழ்வை மீள ஆரம்பிப்பதற்காக கூடாரங்கள் போன்ற வீடுகளை அமைத்து வாழ்ந்து வருவது மனதை உருக்கும் ஒரு காட்சியாக அமைந்தது.
யுத்தத்தின் சிதைவுகளை கிளிநொச்சி மாவட்டம் பிரதிபலிக்கின்றபோதிலும், அங்கு மீளக் குடியமர்த்தப்பட்ட மக்கள் இழந்தவற்றை மறந்து தமக்கு கிடைத்த புதிய வாழ்வை மீளக் கட்டியெழுப்புவதில் மும்முரமாக ஈடுபட்டுள்ளதை அவதானிக்கக் கூடியதாக இருந்தது.
சிறு கூடாரத்தில் தாங்கள் வசிக்கின்றபோதிலும் தங்களுக்கு நிவாரணமாக கிடைத்தப் பணத்தில் சிறு கடைகளை அமைத்து வாழ்வாதாரத்தைக் கட்டியெழுப்ப முயற்சிக்கும் பலரை எம்மால் சந்திக்க முடிந்தது.
கண்டியைச் சேர்ந்த சி.பாக்கியவதி சுமார் 30 வருடங்களுக்கு முன்னர் தனது குடும்பத்துடன் கிளிநொச்சி மாவட்டத்தில் குடியேறினார். அக்காலப்பகுதியில் தான் பிறந்த ஊரில் இனங்களுக்கிடையில் ஒற்றுமையின்மை காணப்பட்டமையினால், தமிழர் செறிந்து வாழும் கிளிநொச்சி மாவட்டத்தில் தனக்கு நிம்மதி கிடைக்கும் என்ற நோக்கில் அவர் அங்கு குடியேறினார்.
ஐந்து பிள்ளைகளின் தயான இவர் யுத்தம் காரணமாக இடம்பெயர்ந்து மீளக் குடியமர்த்தப்பட்டுள்ள நிலையில், தனக்கு நிவாரணமாக வழங்கப்பட்ட தொகையைக் கொண்டு ஏ9 வீதியில் சிறு தேநீர் கடையொன்றை நடத்தி னவருகிறார்.
வன்னியில் இறுதி யுத்தம் இடம்பெற்ற காலப்பகுதியில் தான் எதிர்கொண்ட கொடூர அனுபவங்கள் பற்றி அவர் கூறுகையில்,
இப்பகுதியில் ஷெல் தாக்குதல் மேற்கொள்ளப்பபட்டதையடுத்து புலிகள் எம்மை அவர்கள் இருக்கும் பகுதி அழைத்துச் சென்றார்கள். அங்கு சென்றதன் பின்னர் எனது பிள்ளைகளை இயத்தில் வந்து சேரும்படி புலிகள் வற்புறுத்தினார்கள். எ;னக்கு ஆறு பிள்ளை இருந்தார்கள். அதில் உயர்தரம் படித்துக்கொண்டிருந்த எனது மகன் இராஜேந்திரனை புலிகள் பலாத்கரமாக யுத்த களத்திற்கு கொண்டுச் சென்றார்கள். யுத்தத்தின்போது அவன் உயிரிழந்துவிட்டேன். மற்றைய இரு மகன்மாரும் நலன்புரி நிலையத்திலிருந்த சமயத்தில், புலிகளுடன் செயற்பட்டார்கள் என்ற குற்றச்சாட்டில் கைது செய்யப்பட்டு தற்போது தடுப்புக் காவலில் வைக்கப்பட்டுள்ளனர். மூன்று மகள்மாரையும் தமது இயக்கத்தில் சேர்க்கும்படி புலிகள் அடிக்கடி தொல்லைக் கொடுத்த வண்ணம் இருந்தார்கள். பெரும்பாடுபட்டு அவர்களை நான் காப்பாற்றினேன் என அவர் கூறினார்.
தற்போது தான் மீளக் குடியமர்த்தப்பட்டுள்ளபோதிலும் தனது ஆண் பிள்ளைகள் மூவரும் தன்னிடத்திலில்லாது பெரும் வேதனையளிக்கிறது எனவும் அவர் கூறினார்.
இவருடன் பேசிய பயணம் தொடர்ந்தது. இடைநடுவே பல்லாயிரக்கணக்கான மக்கள் தாங்கள் தங்குவதற்காக சிறு சிறு கொட்டில்களையும், கூடாரங்களையும் அமைத்துக்கொண்டிருந்ததோடு, அவர்களுக்கு இராணுவத்தினர் உதவிகளை செய்தததை அவதானிக்கக் கூடியதாக இருந்தது.
பொதுமக்களின் அதிகரிப்பிற்கேற்ப இராணுவ காலவரன்களும் அங்கு அதிகரிக்கப்பட்டிருந்தது. பயணம் சிறுது தூரம் செல்லவே கிளிநொச்சி நகரப் பகுதிக்குள் நாம் நுழைந்தோம்.
கிளிநொச்சி மத்திய கல்லூரியின் செயற்பாடுகள் ஆரம்பிக்கப்பட்டிருந்த நிலையில், நூற்றுக்கணக்கான மாணவ, மாணவிகள் தனியார் தொண்டு நிறுவனங்களினால் வழங்கப்பட்ட பாடசாலை உபகரணங்கள் புத்தக பை போன்றவற்றை வைத்திருந்தபடி கல்வி நடவடிக்கைகளில் ஈடுப்பட்டிருந்தனர்.
பாடசாலை கட்டடத்திலும் மோதலின் பிரதிபலிப்பை காணக் கூடியதாக இருந்தது. அங்கிருந்த சில மீட்டர்கள் செல்லும்போது புலிகளால் குண்டு வைத்து வீழ்த்தப்பட்டிருந்த நீர் தாங்கி பலரது பார்வைக்கும் விருந்தளித்தது.
மிகப் பிரமாண்டமான அந்த நீர்த் தாங்கி அடி நுணியிலிருந்து ஒரு பக்கமாக சரிந்து விழுந்திருந்ததைக் கண்டு, அங்கு வந்த மக்கள் பிரமித்துப் போனர்கள். அந்த நீர்த்தாங்கியின் முன்னிருந்த படமெடுக்க முண்டியடித்தவர்களின் தொகையும் அதிகமாக இருந்தது.
இந்த நீர்த்தாங்கியை அண்மித்தப் பகுதியிலேயே மீளக் குடியமர்த்தப்பட்ட மக்கள் சந்தையமைத்து காய்கறி, பிளாஸ்ரிக் பொருட்கள், சமையலுக்கு தேவையான பொருட்கள் போன்றவற்றை விற்பனை செய்வதை காணக் கூடியதாக இருந்தது.
அங்கு சமையலுக்கு தேவையான பொருட்களை விற்பனை செய்துவரும் வி.சகாதேவனை அண்மித்து, யுத்தத்தின் பின்னர் அவர் தனது வாழ்க்கை கட்டியெழுப்ப மேற்கொள்ளும் நடவடிக்கைகள் பற்றி வினவினோம்.
நான் கடந்த ஜனவரி மாதமளவே இங்கு மீளக் குடியமர்த்தப்பட்டேன். அரசாங்கத்தால் எனக்கு இருபத்து ஐயாயிரம் ரூபா கொடுப்பனவு வழங்கப்பட்டது. அந்தொகையைக் கொண்டு இங்கு வியாபாரத்தை ஆரம்பித்துள்ளேன். தற்போது மக்கள் மீளக் குடியமர்த்தப்பட்டு வருவதனால், வியாபாரம் ஓரளவுக்கு போயிக்கொண்டிருக்கிறது. ஆனால், இதை நம்பிக் காலத்தைக் கழிக்க முடியாது. நான் ஒரு விவசாயி. கிளிநொச்சியில் நிலைமை வழமைக்கு திரும்பியதன் பின்னர், விவசாய நடவடிக்கைகளில் ஈடுபட தீர்மானித்துள்ளேன் என அவர் கூறினார்.
இந்த சந்தையிலிருந்து சிறுது தூரம் சென்றபோது ஏ9 வீதியின் இடது புறமாக கிளிநொச்சி விகாரை எங்களது கண்களுக்கு தென்பட்டது. யாழ்ப்பாணத்திற்கு செல்லும் சிங்கள மக்கள் அங்கு இழைப்பாறுவதைக் கண்ட நாம் விகாரைக்குள் நுழைந்தோம்.
அந்த விகாரையின் தேரரான பொலநறுவே சுமண ஹிமி எம்மை வரவேற்று விகாரை பற்றி அவர் கூறுகையில்,
கிளிநொச்சியை புலிகள் தமது கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருந்த காலப்பகுதியில் விகாரையை அவர்கள் பெண்களுக்கான பயிற்சி நிலையமாக பயன்படுத்தி வந்தார்கள். அக்காலப்பகுதியில் இங்கு ஒரு தேரர் இருந்தார். அவர் யுத்தத்தின்போது இடம்பெயர்ந்த தற்போது வேறு ஒரு இடத்தில் இருக்கிறார். நான் கடந்த ஜனவரி மாதமே இங்கு வந்தேன். இங்குள்ள தமிழர்கள் குறித்து எனக்கு மிகவும் கரிசனை இருக்கிறது;. அவர்களுக்கு உதவி செய்வதை நான் புண்ணியமாக நினைக்கிறேன். என்னிடம் வந்து உதவி கோரியவர்களுக்கு நான் உதவி செய்வது வழக்க என அவர் கூறினார்.
அத்தோடு தமிழ் மக்களுடான சக வாழ்வை தான் எதிர்பார்ப்பதாகவும் அவர் கூறினார்.
தேரருடான பேச்சை முடித்துக்கொண்டு பயணத்தை தொடர்ந்தபோது யுத்தம் நடந்தப் பகுதிகளில் ஆங்காங்கே கிடந்த வெற்று ரவைகளையும் காணக் கூடியதாக இருந்தது.
அங்கிருந்து பல மைல்களை கடந்து யாழ்ப்பாணத்தை அடைந்தோம். நாம் மனதில் வடிவமைத்து வைத்திருந்த யாழ்ப்பாணத்திற்கு சென்று பார்த்த யாழ்ப்பாணத்திற்கும் பெரும் வித்தியாசம் தெரிநத்தது.
தமிழர்களுக்கு மட்டும் மட்டுப்படுத்தப்பட்டிருந்த யாழ்ப்பாணத்தில் சிங்கள மக்கள் செறிந்துக் காணப்படுவதை நாம் கண்டோம். யாழ்ப்பாண மத்தியிலுள்ள நாகர விகாரைக்கு விஜயம் மேற்கொள்ள வந்த அவர்களில் பலர் அருகிலுள்ள இந்துக் கோவில்களுக்கும் சென்று வழிப்பாடுகளை மேற்கொண்டது இன ஒற்றுமைக்கான அடித்தளம் இங்குப் போடப்பட்டுள்ளதை வெளிப்படுத்தியது.
இந்த ஒற்றுமை என்றும் நிலைத்திருக்க வேண்டுமென்பது யாழ்ப்பாணத்திலுள்ள தமிழர்கள் மட்டுமல்லாது அங்கு விஜயம் செய்த சிங்களவர்களினதும் ஒரே பிரார்த்தனையாக இருந்தது.
டி.சார்ள்ஸ் பீட்டர்ஸ்
ෆොන්සේකා ලෙඩ වෙලා
අත්අඩංගුවේ පසුවන ජනරාල් සරත් ෆොන්සේකා මේ වන විට රොගීවීමේ මූලික ලක්ෂණ පහළ කර ඇතැයි ජනතා විමුක්ති පෙරමුණු පාර්ලිමේන්තු කණ්ඩායම් නායක අනුර කුමාර දිසානායක පැවසුවේය.
ෆොන්සේකා රොගීවෙමින් සිටන බව අනෝමා ෆොන්සේකා විසින් දැනුම්දී තිබෙන බවද කොළඹ පිහිටි ප්රජාතන්ත්රවාදී ජාතික සන්ධානයේ පක්ෂ මූලස්ථානයේදී මාර්තු 25 වැනිදා පැවති ප්රවෘත්ති සාකච්ඡවකදී දිසානායක කීවේය.
‘‘ඊයේ (මාර්තු 24)වැනිදා සුපුරුදු පරිදි අනෝමා ෆොන්සේකා විසින් ජෙනරාල්වරයාගේ කෑමත් රැුගෙන ඔහු බැලීමට ගිය. ඒ අවස්ථාවේදී ජෙනරාල්වරයාට කැස්සක් ඇතිවී තිබෙන ආකරය දකින්න ලැබී තිබෙනවා. ඒ වගේම ඔහුට උස්ම ගැනීමේ අපහසුවක්ද ඇතිව තිබෙනවා.’’ දිසානායක කීවේය.
යුද හමුදාපතිවරයාව සිටියදී එල්ලවූ මරාගෙන මැරෙන බෝම්බ ප්රහාරයකින් ෆොන්සේකාගේ පෙනහළුවලට හානි සිදුව තිබෙන අතර මේ නිසා ඔහු තවමත් වෛද්ය ප්රතිකාර ලබමින් සිටින බවද මන්ත්රීවරයා කීවේය. ෆොන්සේකා රෝගී තත්වයේ සිටියදීත් ඔහු රදවා තිබෙන්නේ වාතය නොලැබෙන ආකාරයේ කුටියක වන බවද හෙතෙම චෝදනා කළේය.
‘‘දැන්වත් ඔහු රදවා සිටින ස්ථානය වෙනස් කරන්න. කරුණාකර වාතාශ්රය ලැබෙන ස්ථානයක් ඔහුට ලබාදෙන්න. නැතිනම් මේ රෝගී තත්වය තවදුරටත් වැඩිවිය හැකියි.’’ මන්ත්රීවරයා කීවේය.
ෆොන්සේකා බැලීමට ඔහුගේ ළගම ඥාතීන්ට අධිකරණය විසින් අවසර ලබාදී ඇතත් ඒ සදහා තවතමත් රජය විසින් අවස්ථාවක් ලබාදී නැතැයිද ඔහු පැවසුවේය. ෆොන්සේකාගේ ළගම ඥාතීන්ගේ නාම ලේඛනයක් මේ වන විට අදාල අංශ වෙත භාරදී තිබෙන බවද ඔහු පැවසුවේය. එහෙත් තවමත් ෆොන්සේකා බැලීමට අවසර ඇත්තේ ඔහුගේ බිරිදට පමණක් වන බවද දිසානායක මන්ත්රීවරයා කීය.
‘‘ආණ්ඩවු අනික් ඥාතීන්ට අවසර ලබාදෙන්නේ නැත්තේ සරත් ෆොන්සේකාගේ මැතිවරණ ව්යාපාරය කඩාකප්පල් කීරීම සදහායි.’’ දිසානායක සදහන් කළේය.
පසුගිය දින කීපයේදී රහස් පොලිසියවිසින් ප්රජාතන්ත්රවාදී ජාතික සන්ධානයේ නායකයින්ගෙන් දිගින් දිගටම ප්රශ්ණ කරමින් සිටින බවද ඔහු කීවේය. මීට දින හතරකට පෙර පිරිමි කිසිවෙක් නැති නිවසක ජීවත්වන අනෝමා ෆොන්සේකාගේ නිවසට පැමිණි රහස් පොලීසියේ නිලධාරීන් සවස හතරේ සිට පසුදා අළුයම හතර දක්වා ප්රශ්ණ කළ බවද ඔහු පැවසුවේය. ඊට අමතරව ප්රජාතන්ත්රවාදී ජාතික සන්ධානයේ මහ ලේකම් පාර්ලිමේන්තු මන්ත්රී විජිත හේරත්ගෙන් සභාපති ටිරාන් අලස්ගෙන් හා තමාගෙන් රහස් පොලීසිය ප්රශ්ණ කර තිබෙන බවද ඔහු කීවේය.
‘‘ප්රජාතන්ත්රවාදී ජාතික සන්ධානය මේ වන විට ආණ්ඩුවට අභියෝගයක් වෙලා තියෙන්නේ. කොන්ද කෙලින් තියාගෙන ආණ්ඩුව සමග හැප්පෙන්න පුලූවන් ප්රජාතන්ත්රවාදී ජාතික සන්ධානයට පමණක් බව පැහැදිලි වෙලා තියෙනවා. මේ නිසා තමයි දිගින් දිගටම ඔවුන් ප්රජාතන්ත්රවාදී ජාතික සන්ධානයේ නායකයින්ට හිරිහැර කරන්නේ.’’ දිසානායක කීවේය.
ප්රජාතන්ත්රවාදී ජාතික සන්ධානයේ නායකයින් පිටුපස පැන්නීම සදහා පිට පළාත්වල සිටින රහස් පොලීසියේ නිලධාරීන් කොළඹට කැදවා තිබෙන බවද දිසානායක කීය. රහස් පොලීසිය තමාගෙන් රාජ්ය විරෝධී කුමන්ත්රණයක් පිළිබදවත් ජනාධිපතිවරණයේදී ඒ ඒ සංවිධානයකයින් පත්කළ ආකාරය පිළිබදවත් ප්රශ්ණ කළේයැයි ඔහු සදහන් කළේය.
‘‘රාජ්ය විරෝධී කුමන්ත්රණයක් පිලිබද ඔවුන් විසින්ම තිර පිටපත ලියා තිබෙනවා. ඔවුන් විසින්ම අපව එහි චරිත වලට පණ පොවා තිබෙනවා. ඔවුන් විසින්ම මේ සදහා නමක් දාලා තිබෙනවා. ඔවුන්ගේම රහස් පොලීසිය පැමිණ ප්රශ්ණ කරනවා. මේවා මහා විකාර නාඩගමක් බවට පත්ව තිබෙනවා.’’ දිසානායක කීවේය.
තමන් පක්ෂයක් ලෙස මෙවර මහ මැතිවණයට ඉදිරිපත් වන විට ආණ්ඩුව රජයක් වශයෙන් සම්පුර්ණ රාජ්ය යාන්ත්රණය යොදා මැතිවරණයට ඉදිරිපත්ව සිටින්නේයැයිද ඔහු චෝදනා කළේය. ආණ්ඩුවේ රූපවාහිනිය ගුවන් විදුලිය එක් ආකාරයකට සන්ධානයේ මැතිවරණ ව්යාපාරය සදහා සහාය දක්වන විට ආර්ක්ෂක ලේකම්වරයා තවත් අකාරකයටක සන්ධානයේ මැතිවරණ ව්යාපාරයට සහාය දක්වන බවද කීවේය.
සිරස ප්රහාරය ගැන පොලිස්පතිගෙන් අහන්න- ජන මාධ්ය ඇමති
සිරස මාධ්යජාලයට එල්ල වූ ප්රහාරය සම්බන්ධයෙන් ජන මාධ්ය අමාත්යවරයාගෙන් නැගූ ප්රශ්ණයට පිළිතුරු දෙම්න් අමාත්යවරයා සඳහන් කළේ එ් පිළිබඳව පොලිස්පත්වරයාගෙන් අසා දැන ගත යුතු බවයි.
පසුගිය සඳුදා සිරස මාධ්ය ජාලයට එල්ල වූ ප්රහාරයේ සැක කරුවන් සියලුදෙනා ඇප මත මුදා හැරියේ කුමන පදනමක් මත දැයි නැඟූ ප්රශ්ණයට පිළීතුරු දෙමින් අමාත්යවරයා මේ බව සඳහන් කළේය.
“මම මාතර ඡන්ද ප්රචාරක කටයුතු වල නිරත වෙලා ඉද්දී තමයි මේ සිද්ධීය වෙලා තියෙන්නේ. කොහොම වුණත් පහර දීම පිළිබඳව අප හෙළා දකිනවා. මේ ගැන කරුණු දක්වන්න මට බැහැ.” අමාත්යවරයා සඳහන් කළේය.
මෙම සිද්ධිය සම්බන්ධයෙන් පොලිස් මාධ්ය ප්රකාශක වරයා සඳහන් කරන්නේ ඔවුන් දඬුවම් දිය හැකි වරදක් සිදු කර ඇති බවයි. මේ පිළිබඳව අදහස් දැක්වූ පොලිස් මාධ්ය ප්රකාශක වරයා සඳහන් කරන්නේ සිරස ප්රහාරය සම්බන්ධයෙන් අධිකරණයේ නඩුවක් ගොනුවෙමින් පවතින බවක් පොලිසි පරීක්ෂණ සිදු කරන බවත්ය.
ආණූඩුව එකෝන් නැමති පොප් ගායකයාගේ වීසා පත්ර අවලංගු කිරීමට තීරණය කර ඇති බව අමාත්යවරයා සඳහන් කළේය.
කිසිදු විටක මෙම ප්රහාර සම්බන්ධයෙන් ආණ්ඩුව සම්බන්ධකර නොගන්නා ලෙසත් අමාත්යවරයා සඳහන් කළේය.
මාද්යවේදී එක්නැළිගොඩ අතුරුදන්වීම සම්බන්ධයෙන්ධ අමාත්යවරයා සඳහන් කරන්නේ පොලිසිය එ් සම්බන්ධයෙන් පරීක්ෂන සිදු කරමින් සිටින බවත් කිසිදු තරෙතුරක් මේ වන විටත් ඉදිරිපත් නොවී ඇති බවත්ය.
